مبینا نصیری

گروه تئاتر پاپیون در مهمترین آوردگاه جهانی تئاتر

۶ مرداد ۱۳۹۷

به گزارش هنرآنلاین، گروه تئاتر پاپیون که پیش از این با هنرمندی هنرمندان معلولش در عرصه‌های داخلی و خارجی تئاتر خوش درخشیدند این‌بار با نمایش “صندلی‌ها” نوشته اوژن یونسکو و کارگردانی حسین رحیمی به تهیه‌کنندگی کمپانی آرتستان پاریس در جشنواره تئاتر اونیون فرانسه به روی صحنه رفت.

این نمایش که پیش از این در جشنواره‌های فجر پلاس، بلاروس، لهستان به روی صحنه رفته بود و موفق به کسب ٣ جایزه بزرگ جشنواره شده بود اینبار در شهر اونیون و جشنواره‌ایی به همین اسم، اولین روز اجرای خود را در سالن تئاتر شاپو قوژ به پایان برد.

حسین رحیمی که مدت ١٧  سال است با افراد آسیب پذیر اجتماع مانند انواع معلولین و… به تولید تئاتر مشغول است گفت؛ حدود ١٥٠٠ گروه تئاتر از سراسر دنیا دراین جشنواره شرکت کرده است که نمایش “صندلی‌ها” با بازی معلولان ذهنی و جسمی حرکتی قرار است در ٨ شب به روی صحنه برود.

کارگردان نمایش “در انتظار گودو” گفت: حضور بازیگرانم و نشان دادن توانایی آنها و مسیری که برای آنها انتخاب کردیم جهت یکسان سازی بشر و قدرت تئاتر در تمامی انواع بشر است. 

سالن دو پادوقوژ اونیون میزبان هنرنمایی و توانمندی بازیگران پرتوان گروه پاپیون خواهد بود. مهران قندهاری، شیرین ایزی و یحیی توسلی بازیگران این گروه هستند که سعید حسنلو به عنوان سرپرست و مشاور کارگردان و محمد ایمانی به عنوان رئیس کمپانی آرتستان این گروه را همراهی میکنند.

 

نشستن و فکر کردن فایده ای ندارد!/دانش، جستجوی جدید است

۶ مرداد ۱۳۹۷

به گزارش فرهنگ امروز به نقل از مهر؛ مطلب پیش رو یادداشتی از رسول جعفریان استاد تاریخ دانشگاه ایران و پژوهشگر تاریخ با عنوان «نشستن و فکر کردن فایده ای ندارد!» است که در ادامه می آید؛

اشکال این است که ما خیال می کنیم تمام علوم اولین و آخرین دست ما بوده و هست و وظیفه ما فقط کشف آنها از دل متون قبلی است. گاهی متن های دینی و مقدس، گاهی شاهنامه و دیوان حافظ. همه اینها محترم هستند، اما دانش فقط اینها نیست. دانش جستجوی جدید است، بر اساس این نگاه که باید یافت، نه این که در متون قدیم آن هم برای شناخت جهان فقط جستجو کرد. خداوند متعال دینی به ما داده با کتابی مقدس که برای همه قابل فهم است. اگر چیزی در حد فهم ما نبود، در روایات بیان شده است. اینها برای دین است و بس. اما شناخت جهان، آنچه که خداوند هم توصیه می کند، نیاز به حرکت، جنبش علمی، جستجو، سفر کردن، کاویدن و امثال اینها دارد.

یک استاد جانور شناس، باید نیمی از عمر مفید خود را در جنگلها سپری کند. یک گیاه شناس باید سراسر عمرش را صرف انواع مختلف گیاهان کند. یک قوم شناس باید چندین دهه میان طوایف و اقوام بگردد. این که کسی در کتابخانه ای بنشیند و فکر کند و به متن های قبلی بسنده کند، راه به جایی نمی برد. ما قرنهاست یاد گرفته ایم این طور علم بیاموزیم. منزوی شویم و اهل مطالعه. این آخر تلاشمان است. این که در یافته های پیشینیان تأمل کنیم با این فکر که آنها همه چیز را گفته اند و وظیفه ما فقط کشف آنهاست.

این روش شناخت، برای شناخت جهان و هستی و طبیعت و اجتماع و بسیاری از مسائل دیگر، حتی با قرآن مجید هم درست نیست. قرآن هم دستور می دهد در طبیعت بگردید  و بشناسید. ما نه تنها این کار را نمی کنیم، هر کسی حرف جدیدی زد، تا دستمان برسد یکی دو قرن، بر سرش می کوبیم. این داروین، با آن هم جستجو، و دادن یک نظریه و با اعتراف به این که باید کاوش بیشتر کرد، از دست متدینین چه کشید و هنوز هم می کشد. هزاران سال با یک نقشه جغرافی از ربع مسکون بسر بردیم و فقط در آن تأمل می کردیم که جهان مسکون همین اروپا و افریقا و آسیاست. این بود تا کسی راه افتاد و از اسپانیا به سمت غرب رفت و امریکا را کشف کرد و دنیای تازه ای گشود. نشستن و تکیه بر بالش دادن، و فکر کردن زیادی، راه به جایی نمی برد.

بافتن مفاهیم در ذهن و استخراج آنها از یکدیگر، دری را از علم به روی ما نخواهد گشود. غربی ها پانصد سال است حرکت کرده اند، سفر می روند، در هر سفر، ده ها متخصص همراهشان می برند، سفرنامه می نویسند، اندوخته های ملل دیگر را از کتاب و آثار بر می دارند و ضمیمه دانش خود می کنند، البته فکر هم می کنند و حالا هم بر دنیا مسلط شده اند. این راه علم است، و تازه معلوم نیست این هم، همه آن علمی باشد که بشر در توان دارد. از وقتی که شماری از ملل آسیایی هم همان راه را رفتند، رشد کردند، اما حالا، ما، هنوز سر جای خود ایستاده ایم، نه ما بلکه این ملل مسلمان، همه، متأسفانه همین عیب را دارند. کو علم!

تنها ۹ روز تا پایان مهلت بخش خردسال و خیابانی جشنواره کودک و نوجوان باقی است

۶ مرداد ۱۳۹۷

به گزارش هنرآنلاین به نقل از روابط عمومی بیست و پنجمین جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان، هنرمندان و گروه‌های نمایشی که متقاضی حضور در بخش مسابقه تئاتر خردسال و بخش مسابقه تئاتر خیابانی هستند می‌توانند تا ۱۵ مرداد ماه جاری نسبت به ارسال طرح و ایده اجرایی خود به دبیرخانه اقدام کنند.

بخش تئاتر خردسال با رویکرد اهمیت آموزش و تاثیر آن بر این گروه از مخاطب برای گروه سنی زیر پنج سال و به شکل رقابتی برگزار می‌شود.

نمایش‌های این بخش بااولویت حضور حداکثر دو بازیگر و در مدت زمان ۱۵ تا ۲۵ دقیقه امکان حضور خواهند داشت. این بخش با ایده اجرای نمایش در مهدکودک‌ها، مراکز پیش‌دبستانی و آموزشگاه‌ها، با حداقل امکانات فنی برگزار خواهد شد و نمایش‌های پیشنهادی می‌بایست واجد شرایط اجرای آسان و قابل حمل باشند.

متقاضیان لازم است چهار نسخه طرح یا نمایشنامه وشیوه اجرایی خود را جهت شرکت در این بخش ارسال کنند. به تشخیص شورای انتخاب متشکل از مربیان و کارشناسان آموزشی، حداکثر ۶ نمایش جهت شرکت در این بخش انتخاب خواهد شد. اولویت انتخاب نیز توانایی انتقال درست مفاهیم آموزشی از طریق شیوه اجرایی به کودکان خواهد بود.

به تشخیص شورای انتخاب به گروه های منتخب بخش تئاتر خردسال تا سقف ۵۰/۰۰۰۰/۰۰۰ ریال کمک هزینه تولید تعلق خواهد گرفت.

مسابقه تئاتر خیابانی  نیز با امکان اجرای نمایش در مکان‌های عمومی و فضای باز برگزار خواهد شد. ارائه آثار خلاقانه با در نظرگرفتن اولویت‌های موضوعی جشنواره و توجه ویژه به شاخصه‌های تئاتر خیابانی در گونه‌ها و شیوه‌‌های مختلف و برقراری ارتباط موثر با مخاطب از اهداف برگزاری این بخش است.

حداکثر ۸ نمایش در این بخش پذیرفته خواهد شد و متقاضیان لازم است سه نسخه طرح یا نمایشنامه وشیوه اجرایی خودرا به دبیرخانه ارسال کنند. کمک هزینه نمایش‌های راه یافته به جشنواره به تشخیص کمیته انتخاب ، حداکثر مبلغ ۰۰۰/۰۰۰/۶۰ ریال خواهد بود.

نمایش های ارائه شده در این دو بخش نباید پیش ازاین در هیچ جشنواره‌ای شرکت کرده یا اجرای عمومی شده باشند . چنانچه در هر مرحله‌ای خلاف این موضوع برای ستاد برگزاری محرز شود اثر مذکور از حضور در جشنواره منع خواهد شد.

هر متقاضی حداکثر میتواند ۲ طرح یا ایده نمایشی را برای بررسی به جشنواره در دو بخش یاد شده ارائه کند.

طبق گاه‌شمار فراخوان جشنواره نتیجه ارزیابی طرح‌های متقاضی حضور در این دو بخش ۲۵ مرداد ماه اعلام میشود و هنرمندان تا ۱۰ مهرماه فرصت دارند لوح فشرده نمایش خود را به دبیرخانه بفرستند.

بیست و پنجمین جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان با شعار ” کودک و حقوق اجتماعی ” و با دبیری مریم کاظمی در استان همدان برگزار می‌شود.

دبیرخانه دائمی جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان واقع در بولوار بعثت، جنب پارک مردم، مجتمع فرهنگی سینمایی شهید آوینی است و   کدپستی آن ۶۵۱۶۹۳۳۶۳۴ است. همچنین شماره‌های تماس دبیرخانه ۰۸۱۳۸۳۸۶۰۱۸ و – ۰۸۱۳۲۵۱۲۱۱۸ داخلی۱۲۷ است info@festival-children.ir  ایمیل جشنواره برای ارتباط با دبیرخانه اعلام شده است.

 

راه اندازی ۱۴ کارگروه علوم انسانی در سازمان بسیج علمی کشور

۶ مرداد ۱۳۹۷

به گزارش فرهنگ امروز به نقل از مهر؛ حسین قدیانی  گفت: علوم انسانی بحث بسیار گسترده، وسیع و مبنایی است که به سادگی نمی توان برای آن پاسخ پیدا کرد.

وی افزود: ما در سازمان بسیج علمی کشور از حوزه اندیشه تا سبک زندگی را در علوم انسانی دنبال می کنیم.

رئیس سازمان بسیج علمی کشور خاطرنشان کرد: در کشور ۱۴ گروه در حوزه علوم انسانی تدوین شده است که ما نیز براساس این گروه ها، کارگروه های تخصصی راه اندازی کردیم.

قدیانی تاکید کرد: سعی می کنیم اساتید بسیجی در دانشگاه های مختلف را در این زمینه شناسایی کرده و از پتانسیل آنها استفاده کنیم.

وی گفت: برنامه داریم براساس توان اساتید بسیجی دانشگاه های کشور را در حوزه علوم انسانی قطب بندی کنیم که فعالیت های تحقیقاتی مربوطه در یک قطب دنبال شود.

رئیس سازمان بسیج علمی کشور خاطرنشان کرد: سرفصل درسی را نیز برای دوره کارشناسی ارشد مدیریت تدوین کردیم که قرار است به صورت آزمایشی در دانشگاه امام حسین(ع) اجرایی شود.

قدیانی گفت: این سرفصل زیر نظر شورای گسترش وزارت علوم تدوین شده و برای ارائه به وزارت علوم نیز پیگیری های لازم را انجام خواهیم داد.

سمینار افراط گرایان تکفیری و تفرقه در جهان اسلام برگزار شد

۶ مرداد ۱۳۹۷

به گزارش فرهنگ امروز به نقل از مهر؛ سمینار یکروزه «افراط گرایان تکفیری و تفرقه در جهان اسلام» در مرکز مطالعات اسلامی مالزی با حضور تعدادی از اندیشمندان، وزیر دفتر نخست وزیری مالزی در امور مذهبی، رایزن فرهنگی ایران و تعدادی از دانشجویان و محققان با همکاری دو مرکز «آسیاوی و سازمان اسلامی شورای مشورتی مالزی (ماپیم)» برگزار شد.

پروفسور روسلان محمد نور، معاون پژوهشی مطالعات اسلامی دانشگاه مالایا مالزی در این نشست گفت: افراط گرایان تکفیری قرائت خود را به عنوان برداشت واقعی از اسلام مطرح می کنند و با خشونت، سایر بخش ها و تفکرات در اسلام را رد می کنند.

وی در این نشست که در آکادمی علوم اسلامی دانشگاه یوام برگزار شد، افزود: رویکرد و اقدامات افراط گرایان تکفیری به اتحاد و وحدت میان مسلمانان ضربه زده است و همواره درصدد ایجاد تفرقه میان مکاتب مختلف اسلامی هستند.

محمد ابوبکر، یکی از استادان مرکز مطالعات استراتژیک دانشگاه یوام، در این نشست گفت: اسلام دین رحمت و صلح برای همه مردم جهان است، اما در رویکرد تکفیری، چهره ای خشونت بار از اسلام در جهان به تصویر کشیده شده است.

وی تأکید کرد:نقش علمای اسلامی در انتقال مفاهیم دین مبین اسلام به جامعه جهانی بسیار حائز اهمیت است و علمای اسلامی در همه مکاتب اسلامی باید همواره با یکدیگر گفت وگو داشته باشند و وحدت میان مسلمانان را همیشه حفظ کنند. علمای اسلامی باید با محققان علوم اسلامی نیز ارتباط کامل داشته باشند، تا با توجه به پیشرفت های علوم و فنون بتوانند نیازهای روزمره جهان اسلام را پاسخگو باشند.

این اندیشمند مالزیایی افزود:با توجه به چالش های موجود، روشنفکران و محققان برای روشن ساختن اسلام واقعی، جلوگیری از انحرافات و اختلافات بیشتر و ایجاد زمینه ای برای وحدت در میان امت مسلمان، وظیفه بسیار مهم و تعیین کننده برعهده دارند.

مجاهد یوسف روا، وزیر در دفتر نخست وزیر مالزی نیز در این سمینار در سخنانی گفت: محققان علوم اسلامی تأکید دارند که صلح در اسلام اصل است و باید این اصل مورد توجه برای ایجاد فرهنگ صلح مورد کاملا توجه قرار گیرد،اما اکنون جهان اسلام از تنش ها و جنگ های متعددی رنج می برد.

وزیر مالزیایی گفت: کشورهای آسه آن می توانند، مدلی از صلح و زندگی صلح آمیز برای سایر بخش های جهان باشند؛ زیرا در این منطقه نژادهای مختلف با ادیان مختلف با یکدیگر حضور دارند که همه تلاش خود را برای زندگی صلح آمیز با یکدیگر به کار گرفته اند.

مجاهد یوسف روا افزود: سه لایحه جدید با هدف مهار مسأله نفرت مذهبی و نژادی به زودی در پارلمان مالزی برای تبدیل شدن به قانون مورد بحث وبررسی قرار می گیرد. این سه لایحه شامل قانون ضد تبعیض، قانون کمیسیون آشتی و هماهنگی ملی و قانون نفرت نژادی و مذهبی است و قرار است، در نشست های آتی مجلس نمایندگان مالزی مورد بحث و بررسی قرار گیرد.

به گفته وی، کارگروهی متشکل از متخصصان حقوقی در نهادهای قضایی مالزی، متخصصان امور مذهبی و استادان دانشگاهها در حال بررسی این لوایح هستند و اولین جلسه بررسی در این زمینه در روزهای آتی با حضور دست کم ۴۰ نفر از استادان و محققان برگزار خواهد شد.

این لوایح قانونی از سال ۲۰۰۴ تاکنون مورد بحث و بررسی بودند، اما دولت پیشین در مالزی از اجرای آن خودداری کرد.

محمد عظمی عبدالحمید، رئیس سازمان اسلامی شورای مشورتی مالزی (ماپیم) از دیگر سخنرانان این سمینار گفت: اسلام دین تعادل و صلح است و همه مسلمانان حرکت های تکفیری و افراط گرایانه را محکوم می کنند. در عین حال رویکرد ضدمسلمانان در آمریکا و اسرائیل تقویت و به جهان انعکاس می یابد.

رئیس ماپیم تأکید کرد:بسیاری از علمای اسلامی با مواضع کاملا مشخص و آشکار و حتی با صدور فتاوی، اقدامات گروههای تکفیری و تروریستی را درجهان اسلام محکوم کردند، زیرا خشونت و تروریسم جایی در اسلام ندارد.

این متفکر مالزیایی تأکید کرد:تمام علما،محققان و همه مسلمانان باید با یکدیگر همکاری کنند تا چهره واقعی اسلام که دین صلح، رحمت و عشق و محبت، عدالت و احترام به عقاید و افکار و مساوات بین انسان ها و نژادهای مختلف است، برای جهانیان به تصویر کشیده شود.

سایر شرکت کنندگان در این سمینار نیز بر تقویت وحدت میان مسلمانان و مقابله با رویکردهای افراط گرایانه تکفیری درجهان اسلام تأکید کردند.

نمایشی با سه ژانر ترکیبی / نگاهی به نمایش “یک روز تابستانی” به نویسندگی اسلاومیر مروژک و کارگردانی پارسا پیروزفر

۶ مرداد ۱۳۹۷

سرویس تئاتر هنرآنلاین: تغییرات اجتماعی به نسبت هر چه مدرن‌تر شدن جامعه به مراتب پیچیده‌تر و دامنه‌دارتر می‌شوند؛ در این رابطه “هنر” به عنوان مهم‌ترین زیرمجموعه “فرهنگ جامعه” همواره تحت تاًثیر این تغییرات متنوع و پیچیده قرار می‌گیرد؛ به همین دلیل از نظر ساختاری، تم و شیوه پردازش موضوع – که همواره تحت‌الشعاع تحولات جامعه و حتی متاًثر از الزامات و اقتضائات روانشناختی مردم و نوع نیازهای روحی و روانی جدید و متغیر آنان است – طی پروسه‌های زمانی معینی متحول می‌شود و ساختارها و ژانرهای تازه یا ترکیبی نامتعارفی شکل می‌گیرد و آثار بدیع و متمایزی خلق می‌شوند. در حوزه هنر تئاتر که نزدیکی و همامیختگی بی‌واسطه‌تر و الزامی‌تری با مردم و جامعه دارد، این تغییرات مشهودتر و عینی‌تر است. این موضوع سبب شده که گاهی با متون نمایشی و اجراهایی روبه‌رو شویم که از نظر ساختاری و ژانر تا حدی نامتعارف و خاص‌اند. در همین رابطه نمایش “یک روز تابستانی” به نویسندگی اسلاومیر مروژک و کارگردانی پارسا پیروزفر نشانگر چنین تغییرات و بداعت‌هایی است.

اجرا با “کمدی موقعیت” آغاز می‌شود: دو مرد در پارک به طور تصادفی یک جای معین را برای خودکشی انتخاب کرده‌اند و همین علت اولیه آشنائی آن‌ها با هم می‌شود؛ یکی از این دو نفر بسیار ساده، ناامید و ماًیوس است، چون هیچ وقت موفقیتی نداشته و زندگیش هم عاری از عشق بوده است. در عوض، فرد دیگر که آدم شیک‌پوش و خوش‌قیافه‌ای است، همیشه در زندگیش موفق بوده، همه چیز را تجربه کرده، همه آرزوهایش هم برآورده شده و این موضوع سبب شده که دیگر هیچ چیز برایش تازگی ندارد و زندگیش خسته‌کننده و غیرقابل تحمل است؛ از این رو، می‌خواهد خود را بکشد. برخلاف مرد اول که طنابی همراه آورده، او اسلحه‌ای تدارک دیده است؛ این بخش اول دقیقاً بر مبنای کنتراست و تضاد طبقاتی طراحی شده: شخصیت فرد اول، آدمی ساده، پرحرف و تک ساحتی را نشان می‌دهد و فرد دوم، مردی کم‌حرف، متشخص، شیک‌پوش با  شخصیتی پیچیده یا “چند ساحتی” است؛ این قسمت عمده‌تاً با طنز کلامی پیش می‌رود و درست در لحظه‌ای که قراراست به نوبت خودکشی کنند، زنی زیبا از جلو آن‌ها رد می‌شود و مرد ساده بلافاصله عاشق او می‌شود. مرد دوم او را تشویق و تشجیع می‌کند که دست از خود کشی بردارد و دنبال آن زن برود. نمایش از این لحظه به بعد ژانرش تغییر می‌کند و به کمدی رومانتیک تبدیل می‌شود؛ این کمدی با بازگشت زن به همراه مرد اول و شکل گرفتن جمع سه نفری آنان ادامه می‌یابد؛ تا این‌که تصمیم می‌گیرند هر سه به سینما بروند، اما دو بلیت گیرشان می‌آید و در هر حال یکی باید کنار برود. زن جوان و زیبا نهایتاً می‌پذیرد که هر سه به ساحل دریا بروند: در تمام این مراحل مرد دوم اغلب خود را بی‌تفاوت نشان می‌دهد و کم حرف می‌زند، اما مرد اول دائم به شکلی رمانتیک از عشقش به زن و نیز از خود او با بیانی سانتیمانتالیستی تعریف و تمجید می‌کند. چنین وانمود می‌شود که زن جوان همین مرد بسیار احساساتی را برای خود انتخاب کرده است؛ اما این مرد که شنا بلد نیست از شدت هیجان‌های عاشقانه‌اش بی‌محابا به آب دریا می‌زند و دیگر خبری از او نمی‌شود؛ مرد دوم می‌تواند او را نجات دهد، اما اقدامی نمی‌کند. اینجا دیگر ژانر کمدی رومانتیک هم به آخر می‌رسد (فراموش نشود که نمی‌توان به سبب حادثه مورد نظر، این  بخش را تراژدی رومانتیک به حساب آورد، چون مرد اول از همان آغاز قصد خودکشی داشته و ضمناً مرگش هم توام با عشق است.) زن جوان می‌فهمد که مرد اول طبق قولی که داده سر وعده‌اش حاضر نشده و مرد دوم هم به دروغ از وجود مرد اول اظهار بی‌اطلاعی می‌کند؛ او (مرد متشخص پولدار) که در تمام این مدت تظاهر کرده که آرزوی دیگری ندارد، یکباره با زن جوان جفت و جور می‌شود و از صحنه خارج می‌شود؛ همزمان نیز نمایش تغییر ژانر دیگری می‌دهد و به “کمدی شخصیت” تبدیل می‌شود: یعنی نمایش “یک روز تابستانی” به نویسندگی اسلاومیر مروژک و کارگردانی پارسا پیروزفر ترکیبی “سه ژانره” دارد و از ساختاری نسبتاً پیچیده برخوردار است. لازم به یادآوری است نویسنده در مورد شخصیت هردو مرد اطلاعاتی به تماشاگران می‌دهد، اما در مورد زن جوان هیچ داده مهمی ارائه نمی‌شود، جز زیبائی‌اش و اینکه، او صرفاً وسیله‌ای برای یک کشمکش ظاهری و درونی است.

مروژک در این نمایش نشان می‌دهد که همیشه حتی اولین و آخرین آرزوها، فرصت‌ها و حتی چیز مهمی مثل عشق هم از آن طبقه متمول و قدرتمند جامعه است؛ آن‌ها از هیچ چیز  فایده‌دار و لذت‌بخشی نمی‌گذرند؛ ضمناً این مالکیت دائمی همواره از طریق فریب دادن و یا حتی به کشتن دادن طبقه زیردست که زود باور و همزمان بی‌فکرند، محقق می‌شود (در نمایش، این مرد متمول است که مرد ساده دل را که مانعی در برابر امیال اوست و شنا هم بلد نیست، تشویق می‌کند میان دریا برود تا بلکه غرق شود و چنین نیز می‌شود). حقیقت و نکته مهمی با زیبائی خاص و هنرمندانه‌ای در نمایش انعکاس یافته و آن این است که حتی عشق هم تا حدی یک موضوع و احساس طبقاتی به شمار می‌رود.    

طراحی صحنه که توسط سیامک احصائی انجام شده، ساده و اِلِمانی است و زیاد جلب توجه نمی‌کند: این طراحی برای چنین نمایشی بسیار مناسب است، چون به موضوع و پرسوناژها محوریت و مرکزیت بخشیده، بی‌آن که حواس تماشاگران را به داشته‌های حاشیه‌ای معطوف نماید. طراحی لباس که حاصل ابتکار گلناز گلشن است با موضوع و نوع پرسوناژها همخوانی دارد. بازی رضا بهبودی در نقش مرد اول یا “ناموف” بسیار تماشایی و زیباست؛ نقش پرسوناژ مربوطه را خیلی خوب بازی می‌کند. پارسا پیروزفر نیز با بازی زیبایش دقیقاً مرموز  و متناقض بودن پرسوناژ “موف” را که کم حرف می‌زند، اما زیاد می‌اندیشد و نقشه می‌کشد، خیلی هنرمندانه نشان داده است. بازی سوگل قلاتیان نیز به تناسب نقش و حضور نسبتاً کوتاهش آنچه را که لازمه نقشش است، می‌نمایاند.

بخش‌های کوتاهی بدون کلام و “پانتومیم‌وار” به گونه‌ای بسیار  مناسب در بطن اجرا کارکرد نمایشی پیدا کرده‌اند. موسیقی و نور هم در جاهایی  برای نشان دادن “گذشتن مقاطعی از زمان” عملاً کاربری دراماتیک دارند. میزانسن‌ها بسیار ساده‌اند، اما کاملاً در خدمت موضوع و حوادث نمایش‌اند: موقعیت‌ها را باورپذیر کرده‌اند؛ همه این عوامل سبب شده‌اند نمایش “یک روز تابستانی” اجرایی مفرح و دیدنی باشد؛ البته همه این‌ها  در وهله نخست مرهون انتخاب متنی متمایز و کارگردانی خوب پارسا پیروزفر است.                 

 

علوم پایه در ایران مغفول مانده/ ضرورت نگاه جدی به علوم پایه

۶ مرداد ۱۳۹۷

به گزارش فرهنگ امروز به نقل از مهر؛ مجتبی شریعتی نیاسر در جلسه شورای دانشگاه دامغان با بیان اینکه سیاست وزارت علوم کاهش کمی تعداد واحدهای دانشگاهی و ارتقای سطح کیفی آموزش عالی است، اظهار داشت: سیاست‌های اتخاذ شده در وزارت علوم مبتنی بر کاهش تعداد واحدهای آموزشی از سال گذشته آغاز شده است و همچنان ادامه دارد.

وی افزود: توسعه کمی دانشگاه‌ها در مقطعی به صورت غیرکارشناسی رقم خورد و باعث شد تا برخی دانشگاه‌ها از استانداردهای لازم برخوردار نباشند؛ لذا طرح آمایش آموزش عالی کشور از سال ۱۳۹۴ کلید خورد تا بتوانیم سطح علمی دانشگاه‌ها را ارتقا بخشیم.

معاون آموزشی وزیر علوم با تأکید بر اینکه امروز دانشگاه ها باید مأموریت خود را به بهترین نحو به انجام برسانند، تأکید کرد: افق دانشگاه‌ها از طریق انجام صحیح مأموریت‌های محوله در راستای تحول علمی سطح کشور معین و مشخص می‌شود.

شریعتی نیاسر همچنین خواستار نگاه جدی‌تر به علوم پایه شد و گفت: علوم پایه در ایران مغفول مانده، در حالی که می‌تواند بسترساز سایر حوزه‌های علمی محسوب شود.

اجرای نمایش محیطی “سیرک ما کو؟” در نیاوران

۵ مرداد ۱۳۹۷

به گزارش هنرآنلاین به نقل از روابط عمومی بنیاد آفرینش‎های هنری نیاوران، نمایش  “سیرک ما کو؟” کاری از گروه “تماشاگران تئاتر نارنجی” است که برای نخستین به شکل محیطی اجرا می‎شود. 

در این نمایش، سارا و دلقک در سیرک سیاری فعالیت می‎کنند. ‌پدر سارا رئیس سیرک است. سارا به خاطر سفرهای زیادی که با پدرش رفته است مهارت‎های زندگی در شرایط سخت را فرا گرفته است. اما دلقک سر به هوا و بازیگوش است و مدام دردسر درست می‎کند. آنها فیل کوچولوی سیرک را گم ‌کرده‎اند و در همان حوالی دنبالش می‎گردند تا متوجه می‎شوند که در جنگل گم شدند. تماشاگر هم در این میان ‌متوجه می‎شود که با سارا و دلقک گم شده است و …

عوامل این نمایش عبارتند از: نویسندگان: فاطمه سیدطالبی و سجاد آقابابایی، شاعر: رضا افشاری، کارگردان:سجاد آقابابایی، مشاورفنی: رحمت اله رضایی، بازیگران: فاطمه سیدطالبی، نوشین سرکوبی، نوازندگان: سعید برجی، مرضیه فرهادی، طراحی محیط: رحمت اله رضایی، ساخت دکور: رحمت اله رضایی، نادر افشار نادری و حامد رضایی و امید آقابابایی، طراح لباس: مریم غلامی، طراح پوستر و بروشور: زهرا عزیز محمدی، دستیارکارگردان: امید آقابابایی، عکاس:حسین صالح زاده و یلدارمضانی، مشاور رسانه‎ای: مینا پیروزیان، روابط بین‌الملل: فرهاد بیگدلو، و تبلیغات: گروه تماشاگران تئاتر نارنجی.

گفتنی است از آنجا که نمایش محیطی “سیرک ما کو؟” همه روزه تا ۶ شهریور، ساعت ۱۹:۳۰ در فضای باز فرهنگسرای نیاوران اجرا می‎شود. با توجه به ظرفیت محدود نمایش، علاقمندان می‎توانند جهت تهیه رزرو بلیت با تلفن‎های: ۰۹۳۶۲۴۹۴۵۸  و ۰۹۲۱۷۹۱۷۲۳۲ تماس گیرند.

 

 

محمدعلی مرادی فیلسوف امکان­‌ها بود/ در سوگ «فیلسوف کف خیابان»

۵ مرداد ۱۳۹۷

به گزارش فرهنگ امروز به نقل از مهر؛ متن زیر یادداشتی از محمدجواد اسماعیلی عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی است که در ادامه می خوانید؛

نوشتن درباره محمدعلی مرادی کار ساده‌ای برای من نیست.  اینکه مرادی چه شخصیتی داشت و حامل چه ایده ­ها و افکاری بود، نیازمند تدوین بیوگرافی ­های علمی در طراز بیوگرافی ­هایی است که ویلهلم دیلتای، فیلسوف مشهور آلمانی، از شلایرماخر، دیگر فیلسوف آلمانی، نوشته است. اما به قول آن مرحوم، ما در ایران هنوز بیوگرافی ­های علمی از افراد ننوشته ­ایم. به هر حال، من حدود ۱۱ سال او را می­ شناختم و این مدت آشنایی و شاگردی در محضر ایشان، این امکان را برای من فراهم می‌کند تا بتوانم در فرم یک یادداشت ساده، مطالبی را درباره استاد عزیزم بگویم.

من مرادی را این‌گونه برای خودم ترسیم می­ کنم؛ انسانی همواره در حال فلسفیدن خویش و جهان پیرامونش که از دل تحولات انقلابی ۵۷ به راه فلسفه افتاده بود. او این شور اندیشیدن بر همه چیز، حتی کوچکترین احوالات روحی و بدنی‌اش، را از آرمان زندگی نیک می­ گرفت. مرادی مشی و روحیه انقلابی خود را از حوزه سیاست به حوزه اندیشه و زندگی فکری انتقال داده بود. او می­ گفت انقلابی باید برای آرمان‌هایش پول خرج کند و هزینه هم بدهد.

همیشه سر وقت و پیش از موعد در قرارهایش حاضر بود و همیشه پیش از شاگردان در متن خوانی­ های آثار متفکران حاضر می­ شد. وقتی به برخی جلسات سازمان­ ها و پژوهشگاه ­ها دعوت می­ شد، در بسیاری موارد حق جلسه نمی‌گرفت و می­ گفت ما دور هم بودیم و کاری نکردیم تا بخواهیم پولی بگیریم. وقتی از قم جهت شرکت در یک نشست برای او ماشین می­ فرستادند، از پذیرش ماشین امتناع می­ کرد و شخصاً به ترمینال جنوب می‌رفت و با اتوبوس راهی قم می‌شد و می‌گفت چرا باید یک راننده و ماشین معطل من شوند و هوا را هم آلوده کنند.

اینجا مجالی برای نگاه دکتر به محیط زیست نیست تا بگویم تا حدی که مطلعم او تنها فیلسوف ایرانی بود که به محیط زیست از منظر فلسفی فکر می‌کرد و معتقد بود هایدگر جدی‌ترین فیلسوف محیط زیست است، اما دریغ از اندک اندیشیدن و نوشتن هایدگری­ های ایران درباره محیط زیست. خوشبختانه کتاب مرادی با عنوان «اتمسفر زاینده‌رود» قرار است در ابتدای فصل پاییز امسال منتشر شود که می­ توان آن را یک اثر شاخص در درک فلسفی میراث فرهنگی و طبیعی ایران دانست.

از نسبت دکتر مرادی و محیط زیست می‌گذرم و به وجه دیگری از شخصیت او اشاره می ­کنم. مرادی در عین انقلابی بودن، به طرزی جالب محافظه ­کار بود و خود می­ گفت ما در ایران محافظه‌کار خوب و عاقل کم سراغ داریم تا در مبانی و چگونگی حفظ و استحکام بنیادهای ارزشی ایران اسلامی تعمق کند. اما او از معدود فیلسوفان ایرانی بود که به موضوع امنیت ملی و دولت ملی از دریچه فلسفی و فرهنگی فکر می­ کرد و به جای اصلاحات دولت­مدار و از بالا، نگاه از پایین به اصلاحات کشور را راه علاج می ­دید. از همین روی او شاگردان و به طور کلی دانشگاهیان و نخبگان سیاسی را از کنش خیابانی حذر می‌داد و می­ گفت تکلیف سرنوشت این کشور را نه در کف خیابان‌ها بلکه باید در حلقه­ های فکری و حلقه­ های اجتماعی باکیفیت تعیین کرد.

اما با این حال، مرادی در سخنرانی‌هایش خود را «فیلسوف کف خیابان» می ­نامید و این یعنی چه؟ مرادی فیلسوفی متعلق به جنوب شهر بود. بارها می‌شد بعد از یک روز کار فکری در دانشگاه بهشتی با اتوبوس­ از بزرگراه چمران به سوی نواب می‌رفتیم، به سوی خانه ­ی قدیمی و اجاره­ای دو اتاقه. او معتقد بود آدم انقلابی باید در پایین شهر و در محله ­های جنوب شهر زندگی کند.

خانه مرادی کوچک و قدیمی بود، اما خانه زندگی و حظ بردن بود. او با شاگردان و مصاحبانش در همان خانه کوچک کتاب می خواند، غذا می‌خورد، استراحت می‌کرد و با هیجانی جذاب و دلنشین درباره خردترین و کلان­ترین مسائل زندگی بشری و زندگی ایرانی بحث می­ کرد. او بدون خانه و ماشین و همسر و فرزند و حداقل ثروت، خوش بود و قادر بود لذت ­های نابی برای خود بسازد.

او عاشق آش و لوبیا خوردن در خیابان انقلاب بود که حتماً برخی از شاگردانش خاطرات جالبی از آن دارند. اما معنای عمیق­تر ایده دکتر از «فیسلوف خیابان» بودن این بود که فلسفه و آگاهی را از کف خیابان و از درون مسائل به ظاهر پیش‌­پا افتاده و دم دستی زندگی روزمره بیرون می­ کشید. برخی مواقع می­ گفت من بیش از این که از کتاب‌ها بیاموزم از خیابان و تجربه‌های خود و دیگران آموخته­ ام و برای من فلسفه، نظامی مفهومی برای سامان دادن و عمق دادن به این تجاربِ زیسته است. اما همواره در عجب بود که چرا فیلسوفان و متفکران ایرانی موضوعاتی چون فوتبال، فیلم، تلویزیون، مد، هیأت­ های مذهبی، بحران آب و از این دست را موضوع تأمل خود قرار نمی ­دهند و تحولات آنها را دنبال نمی­ کنند.

او به ایده ­ها و افراد از هر جریانی که بودند به تعبیر خودش «حملات کوبنده» می‌کرد و باز به قول خودش «جفت پا به شکم آنها» می‌رفت؛ به یاد اوریم که او پیش از انقلاب، فوتبالیستی حرفه ­ای بود و به قول خودش، همه را دریبل می‌زد جز عبدالعلی چنگیز. حقیقت امر این بود که مرادی چیز چندانی برای از دست دادن نداشت و چیزی از جهان نمی‌خواست و راز آزادگی و شجاعت او هم در همین بود.

او با صداقت و فروتنی از شاگردی و تأثیرپذیری خود از بزرگان فکری ایران یاد می ­کرد، اما بی ­محابا و بی ­هیچ ملاحظه­ ای به نقد احسان نراقی، علی شریعتی، مرتضی مطهری، دکتر سروش، آرامش دوستدار، جواد طباطبایی، داوری اردکانی، داریوش شایگان و یوسف اباذری ­پرداخت. چون او معتقد بود برای گشودن راهی تازه و موثر برای خلق جهانی عادلانه ­تر و انسانی ­تر در ایران، باید به نقد رادیکال آرا و رفتارهای این افراد اهتمام ورزید.

از نظر مرادی، مسئولیت سازمان دادن نظام آگاهی و دانش بر دوش متفکران جامعه است، اما از نظر او، افراد نامبرده مسئولیت خود را به درستی انجام نداده و نمی­ دهند. به زعم او، تا نظام دانش و آگاهی در سطح کلان سامان نیابد این کشور نیز سامانی نخواهد یافت و به همین دلیل، پروژه «شرایط امکان حصول علم و نظام دانایی» را مهم‌ترین پروژه فکری و البته پروژه سیاسی خود می ­دانست.

توضیح بیشتر در این باره را باید به مجالی دیگر واگذار کرد، اما ذکر این نکته خالی از لطف نیست که مرادی در این نقد کردن ­ها میان اخلاق فردی و اخلاق اجتماعی متفکران فرق می ­گذاشت و در پاسخ به این اشکال که چرا اینقدر به متفکران می ­تازید، در پاسخ می‌گفت من با بعد شخصی و خلق و خوی فردی افراد کار ندارم، اما اخلاق اجتماعی آنها را زیر تیغ نقد می ­برم.

با این معرفی بسیار اجمالی می‌توان فهمید مرادی فردی تنها بود. اما او هیچ­‌گاه به بی ­معنایی و پوچ ­انگاری درنغلطید. در طی این ۱۱ سالی که او را از نزدیک می­ شناسم، او را هیچ گاه افسرده و دلمرده ندیدم. او فیلسوف امکان­ ها بود و هیچ چیز را به بن­ بست نمی­ کشاند، برای همین، برخی از شاگردان و دوستانش را در سازمان دادن به فعالیت­ های اجتماعی یاری می ­کرد.

قرار بود مهر امسال، در دانشگاه شهید بهشتی، نشستی با عنوان «معیارهای استاد خوب» به همراه دکتر قانعی­ رادِ جامعه­ شناس برگزار کنیم که با فقدان این دو از دست­رفته آن هم تنها در طی چهل روز، فرصت این کار از ما گرفته شد. شاید در آن نشست نمی ­توانستم در حضور مرادی او را مصداق استاد خوب معرفی کنم، اما حال که در این جهان نیست و در قلب شاگردان و دوستدارانش و در زندگی برزخی خود به حیاتش ادامه می­ دهد، می­ توانم بدون اغراق یا اسطوره­ سازی از او بگویم که مرادی نمونه آرمانی استاد خوب بود. چون او استادی گشوده و صمیمی با شاگردان بود و به قول خودش، شرط اول استادی ایجاد ارتباط عاطفی و صمیمی بین استاد و شاگرد است.

او رفیق گرمابه و گلستان شاگردانش بود. کافی بود از رنج و نیاز شما مطلع می ­شد تا وقت و شخصیت و در برخی مواقع ثروت اندک خود را بدون چشم­ داشتی با شما تقسیم کند. او پناه گرمی برای دانشجویان طردشده، آسیب­ دیده و ناامید از جامعه بود و از این‌رو، بخش قابل توجهی از تعاملات اجتماعی او با شاگردانش، تقویت وجوه اجتماعی زندگی آنان بود.

بحث درباره منش استادی دکتر مرادی و شخصیت و ایده ­های جذاب او را به وقت دیگری موکول و این یادنامه را با ذکر این سخن تمام می­ کنم که مرادی سه رکن اراده، دانش و ایمان را شرط زندگی نیک می ­دانست و معتقد بود ما ایرانیان از حیث اراده و اعتماد به نفس، دانش و ایمان به حقیقت، ضعف داریم و بارها می­ گفت من در این جامعه، مومن کم می ­بینیم. برای او ایمان نه لقلقه زبان، که استوار بر سه مولفه بود؛ خروجی کار باکیفیت، تطابق گفته با حرف، شجاعت بیان حقایق.

از جشنواره سی و ششم تا رویداد سی و هفتم تئاتر فجر / جوایزی که برای نخستین بار اهدا می‌شود

۵ مرداد ۱۳۹۷

سرویس تئاتر هنرآنلاین، نادر برهانی مرند ۲۶ اردیبهشت‌ماه سال جاری با حکم شهرام کرمی به عنوان دبیر سی و هفتمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر، مهم‌ترین رویداد تئاتری کشور منصوب شد. فراخوان این دوره از جشنواره روز گذشته ۳۱ تیرماه حدود ۲ ماه پس از انتصاب دبیر این جشنواره منتشر شد. توجه به دستاوردهای انقلاب اسلامی با تاکید بر چهل سالگی انقلاب اسلامی، توجه خلاقانه به مفهوم تولید و حمایت از کالای ایرانی، وفاق ملی در مسیر همدلی و همزبانی، نفی خشونت و کوشش برای صلحی پایدار و جهانی، توجه به زمینه‌های فرهنگ ایرانی- اسلامی و بهره‌‌گیری از مضامین بومی و ملی، توجه به تئاتر ایرانی اندیشه‌ورز و خلاق در جهت توسعه فرهنگی، نگاه کاوشگرانه به جامعه در جهت ترویج ارزش‌های دینی، اخلاق اجتماعی و فرهنگ امید، اهمیت دادن به تعاملات بینافرهنگی میان تئاتر ایران و تئاتر سایر ملل، نگاه ویژه به دستاوردهای هنرمندان تئاتر در استان‌ها و جشنواره‌های استانی و اهتمام به نظم و انضباط بیشتر در برگزاری جشنواره به مثابه یک آیین با شکوه ملی از محورها و اولویت‌های این فراخوان عنوان شده است.

این فراخوان در مقایسه با فراخوان دوره سی‌و ششم که دبیری آن به عهده فرهاد مهندس پور بوده است، تغییراتی داشته  که در ادامه به آن اشاره خواهیم کرد.

فراخوان سی و هفتمین جشنواره بین‌المللی تئاترفجر به نسبت فراخوان دوره پیشین این رویداد توضیحاتی کاملی دارد در صورتی‌که فراخوان دوره گذشته به صورت خلاصه و با اشاره به اهم موارد تهیه و تنظیم شده بود.

از مهمترین تغییرات این فراخوان این است که چهار بخش نمایشنامه‌خوانی، بخش خیابانی، مسابقات پوستر و عکس که سال گذشته از فراخوان جشنواره حذف شده و با انتقادات بسیاری از سوی فعالان این حوزه‌ها روبرو بود در سال جاری به فراخوان این رویداد اضافه شده است. در روند سی و ششمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر در پی اعتراض هنرمندان، این بخش‌ها خارج از زمان اصلی جشنواره با اختتامیه‌های مجزایی برگزار شد.   

بخش چهل سالگی انقلاب اسلامی از بندهایی است که امسال به بخش‌های این جشنواره اضافه شده است. این بخش شامل رادیو تئاتر، حمایت از تولید چند اثر صحنه‌ای و محیطی، برگزاری نمایشگاه پوستر و عکس تئاتر بعد از انقلاب و سمینار بررسی تئاتر بعد از انقلاب اسلامی است که طبق اعلام فراخوان منتشر شده، قرار است فراخوان‌های بخش رادیو تئاتر با هماهنگی مسئولان رادیو و فراخوان سمینار متعاقباً اعلام شود.

از دیگر موارد، اهدای جوایز این دوره از جشنواره است. جایزه طراحی گریم که چند دوره در جشنواره‌ها به گریمورهای منتخب اهدا شده بود در دوره پیشین از این رویداد حذف شد. اما جوایز تازه‌ای در فراخوان سی و هفتمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر قید شده است که برای نخستین بار در طول چندین سال برگزاری این جشنواره به برگزیدگان اهدا می‌شود. این جوایز به برگزیدگان طراحی حرکت، نور و آرا‌یه‌های صوتی اهدا خواهد شد اما جایزه گروه یا نمایش برگزیده در این فراخوان به چشم نمی‌خورد.

طی فراخوان سال گذشته اعلام شده بود که سقف پذیرش آثار در بخش مسابقه بین‌الملل و مسابقه تئاتر ایران برای هر کدام حداکثر ۱۸ اثر نمایشی است. این در حالی است که در فراخوان این دوره سقف پذیرش آثار غیر ایرانی ۸ نمایش و آثار ایرانی ۱۵ اثر در بخش بین‌الملل و حداکثر ۳۰ نمایش برای بخش مسابقه تئاتر ایران- یک و ۲۵ اثر برای حضور در بخش مسابقه تئاتر- دو در نظر گرفته شده است. بنابراین در این فراخوان شاهد رشد قابل توجه آثار شرکت‌کننده در بخش‌های رقابتی خواهیم بود.

در دوره سی و هفتم این جشنواره کمک هزینه در نظر گرفته شده برای آثار دانشجویی ۴۰ تا ۸۰ میلیون ریال و برگزیدگان جشنواره‌های تئاتر استانی و مرور تئاتر ایران حداقل ۵۰ و حداکثر ۱۲۰ میلیون ریال عنوان شده بود در حالی‌که در این فراخوان آثار شرکت‌کننده در مسابقه تئاتر بین‌الملل، مسابقه تئاتر ایران براساس ضوابط اعطای کمک مالی جشنواره حداقل ۷۰ و ۲۰۰ میلیون ریال در نظر گرفته شده است.

از مواردی که در مقدمه دبیر این دوره از جشنواره به آن اشاره است، این است که جشنواره‌ سی و هفتم تئاتر فجر مرور محور است و برآیندی از اجراهای عمومی است. بنابر گفته نادر برهانی مرند نمایش‌های این دوره از جشنواره از میان آثار اجرا شده در طی سال انتخاب و گزینش خواهند شد و این رویداد تولید تازه‌ای نداشته و حتی آثار شرکت‌کننده در بخش میهمان نیز از میان تمام گونه‌های نمایشی و به انتخاب دبیر انتخاب خواهد شد.

طی این فراخوان در بخش جشنواره‌های استانی تئاتر فجر، دبیرخانه این رویداد بر آن است تا به احترام هنرمندان شرکت‌کننده در جشنواره‌های استانی برگزیدگان نهایی جشنواره‌ را تا حد امکان از طریق ارزیابی زنده انتخاب کند.

طبق اعلام فراخوان این دوره انتخاب حضور در سه بخش “رقابتی” و یک بخش “غیر رقابتی” از همان ابتدای ثبت نام به اختیار متقاضی خواهد بود.