مبینا نصیری

تماشاگران تئاتر تغییر کرده‌اند / با فضای مجازی آدم‌ها دیگر برای معروف شدن به بازیگری احتیاجی ندارند

۲۶ تیر ۱۳۹۷

سرویس تئاتر هنرآنلاین: ندا مقصودی از بازیگران باسابقه تئاتر است که کارنامه قابل توجهی در این عرصه دارد. او در حوزه تصویر نیز بازی‌های خوبی در مجموعه‌های تلویزیونی همچون “شمس‌العماره”، جاده قدیم”، “مهرآباد” و… ارائه کرده است و این روزها نیز فیلم سینمایی “دلم می‌خواد” بهمن فرمان‌آرا را نیز روی پرده دارد. با ندا مقصودی درباره کارنامه هنری‌اش، وضعیت امروز تئاتر، مشکلات بازیگران باسابقه هنر نمایش و مقایسه شرایط گذشته و فعلی بازیگری در عرصه تئاتر به گفت‌وگو پرداخته‌ایم که در ادامه می‌خوانید: 

 

خانم مقصودی، با توجه به این‌که پدر و مادرتان فعالیت جدی در عرصه هنر نداشتند اما جالب است که شما در سنین نوجوانی به بازیگری علاقه‌مند شدید و به سمت بازیگری آمدید. آن اتفاقی که باعث شد شما به سمت بازیگری بیایید چه بود؟

من در شهرستان آباده به دنیا آمدم. پدرم خیلی به هنر و مخصوصاً موسیقی علاقه‌مند بود. یک ویولن داشت که خیلی دوست داشت بتواند با آن حرفه‌ای بنوازد ولی هیچ‌وقت فرصتش پیش نیامد. آدم پخته، عمیق و کتاب‌خوانی بود. فیلم‌هایی که می‌دید و موسیقی‌های که گوش می‌داد جالب بود. می‌توانم بگویم پدرم یک دیکتاتور شیرین در خانه ما بود. به من می‌گفت این فیلم را ببین یا از این جنس‌ موسیقی‌ها را گوش کن. در همان سنین بچگی یک بار من را در آباده به دیدن تئاتر برد که خیلی علاقه‌مند شدم. آباده یک سالن سینما داشت که آن‌جا تئاتر اجرا می‌شد. در آن سالن کارهای خوب پربازیگر با دکورهای بزرگ و با لباس‌های محلی به صحنه می‌رفت و من همیشه آرزو می‌کردم یک روزی با آن گروه کار کنم. این اتفاق هم افتاد و در یکی از نمایش‌ها یک نقش کوچک به من دادند. رفتم برای آن گروه تست دادم و پذیرفته شدم. پدرم هم استقبال کرد و خیلی خوشحال شد. خانواده‌ پدرم برخلاف خود او بسیار سنتی و مذهبی بودند. همیشه به پدرم می‌گفتند چرا دخترت را به تئاتر می‌فرستی؟ البته بعضی وقت‌ها دسته‌جمعی می‌آمدند تئاترها را می‌دیدند ولی این‌که من بخواهم تئاتر کار کنم را دوست نداشتند.

از همان ابتدا تمایل‌تان به بازیگری بود یا کلاً به تئاتر علاقمند شدید؟

من اصلاً نمی‌دانستم شهرت چیست. هیچ تصوری از تئاتر و بازیگری نداشتم. فقط می‌دانستم به تئاتر علاقه‌مند شده‌ام و باید کار کنم. وقتی تست دادم و قبول شدم هم همین‌طور بود. این‌طوری تربیت شده بودم که فقط باید یاد بگیرم. نه به تلویزیون و نه به سینما فکر نمی‌کردم. خیلی از بچه‌هایی که الان سوپراستار شده‌اند یک زمانی به من می‌گفتند که ما می‌خواهیم برویم کار تصویر انجام بدهیم ولی من علاقه‌ام تئاتر بود و حرف‌شان را درک نمی‌کردم. نمی‌گویم کار تصویر را دوست ندارم ولی تئاتر برایم یک حس دیگری دارد.

ندا مقصودی

پس شما قبل از این‌که وارد دانشگاه شوید، تجربه صحنه را داشتید.

بله. در شهرستان اجرای عمومی داشتیم و حتی یک سری کارها را هم به کیش می‌بردیم. “معرکه در معرکه” داود میرباقری و نمایشنامه‌هایی که آقای مجید افشاریان، پدر ایمان افشاریان می‌نوشت را کار می‌کردیم. چند وقت پیش در خانه تئاتر عصبی شده بودند و می‌گفتند چرا می‌گویی ۲۰ سال سابقه کار داری؟ گفتم اگر بخواهم بگویم، خیلی بیش‌تر از این هم می‌توانم بگویم. می‌گفتند کارهای اولیه‌ات حساب نیست. گفتم اشکالی ندارد، من هم آن کارها را توی رزومه‌ام نمی‌نویسم.

آقای افشاریان برای گروه‌تان نمایشنامه می‌نوشتند؟

بله. ما آن متن‌ها را حتی به یاسوج می‌بردیم و اجرا می‌کردیم. آقای افشاریان خودشان هم با خانم سعیدی به آباده می‌آمدند و تمرین‌ها و اجراهای ما را می‌دیدند.

آن موقع گروه‌های حرفه‌ای خوبی در شیراز فعالیت می‌کردند. مثلاً آقای رزاقی یا آقای هودی در شیراز گروه داشتند. شما با هیچ‌کدام از این گروه‌ها همکاری نکردید؟

من خیلی بچه بودم و درک نمی‌کردم که آن‌ها آدم‌های بزرگی هستند. ۱۰-۱۲ سالم بود. به نوعی با این آدم‌ها بزرگ شدم ولی خیلی نمی‌فهمیدم که این‌ها آدم‌های معروفی هستند.

چه زمانی تصمیم گرفتید به تهران بیایید و تئاتر را در دانشگاه به صورت آکادمیک یاد بگیرید؟

من در دوره دبیرستان تجربی می‌خواندم و خیلی هم ورزش می‌کردم. عضو تیم پینگ‌پنگ و والیبال بودم. اصلاً فکر نمی‌کردم که قرار است تئاتر بخوانم. پدرم در مورد درس خواندن ما خیلی سخت‌گیر بود. هرچند که بعداً زندگی چیز دیگری برای خانواده ما رقم زد. من کنکور دادم و در دانشگاه شهرضا در رشته شیمی قبول شدم. خواستم بروم ولی در نهایت تئاتر را انتخاب کردم و به تهران آمدم. البته در دانشگاه شهرضا ثبت‌نام کردم که ببینم چطور است. بعد به اصفهان رفتم و آن‌جا در کنکور هنر شرکت کردم. حدوداً یک سال در اصفهان بودم و در آن مدت خودم را برای کنکور آماده کردم.

در اصفهان سعی نکردید با گروه‌های تئاتر اصفهان ارتباط برقرار کنید؟

خیر. آن موقع اوج افسردگی‌ام بود. خیلی بچه غمگینی شده بودم. شرایط خانواده‌ام به شدت بد شده بود. پدرم خانه‌نشین و افسرده بود و خانواده‌مان اوضاع مالی خوبی نداشت. من با افسردگی و غم به تهران آمدم. البته تئاتر را همیشه دنبال می‌کردم ولی همیشه فکرم پیش خانواده‌ام بود.

تهران برای یک دختر شهرستانی ۱۸-۱۹ ساله می‌تواند یک شهر عجیب و غریب باشد. شما چطور جرئت کردید تک و تنها به تهران بیایید؟ پدرتان سخت‌گیری نکرد؟

پدرم خیلی سخت‌گیر بود. یادم است وقتی از آباده به کیش می‌رفتیم و تئاتر اجرا می‌کردیم، پدرم با ما می‌آمد. این سخت‌گیری‌ها وجود داشت ولی به هر حال من باید به تهران می‌‌آمدم. مادرم قوی‌تر از پدرم برخورد می‌کرد. پدرم خیلی ظریف‌تر و احساساتی‌تر بود.

در کنار پدرتان آدم‌های دیگری هم از علاقه شما به تئاتر حمایت کردند؟

مادرم هم حمایتم کرد ولی بیشترین حمایت را از سوی پدرم دیدم.

وقتی به تهران آمدید، کسی در تهران بود که حمایت‌تان کند؟

بله. من سال ۷۶ به تهران آمدم و یک سال بعد نقش اصلی نمایش “رستم از شاهنامه رفت” به کارگردانی رضا حداد را در تئاتر مولوی اجرا کردم. قصه راجع به مرحوم تختی بود که من نقش زن تختی را بازی می‌کردم. خیلی زود وارد کار حرفه‌ای شدم. سال ۷۹ هم در نمایش “افسانه پدر” به کارگردانی آقای نصرالله قادری بازی کردم. گرچه همیشه به خاطر مشکلات مالی مجبور بودم از کار تئاتر فاصله بگیرم. سه سال در میرداماد حسابداری می‌کردم. در آن کار هم پیشرفت کرده بودم و تمام شرکت را من می‌چرخاندم. روزی که می‌خواستم از شرکت بیرون بیایم، مدیرعامل شرکت می‌گفت تو بمان، من بهت سهم می‌دهم. خیلی کارم خوب بود. در آن مدت هر وقت از جلوی تئاتر شهر رد می‌شدم اشکم در می‌آمد تا این‌که با نمایش حمیدرضا نعیمی به تئاتر برگشتم.

ندا مقصودی

دانشگاه برای‌تان چطوری گذشت؟

من آن‌طوری که باید استادهای بازیگری را ندیدم. همه بحث‌هایی که سر کلاس مطرح می‌شد را تجربه کرده بودم. فکر می‌کردم در دانشگاه قرار است چیزهای عجیب و غریب‌تری یاد بگیرم. به همین خاطر دو ترم بازیگری خواندم و بعد تغییر رشته دادم و رفتم طراحی صحنه خواندم. یک کار طراحی صحنه هم برای نمایش سیروس همتی در رزومه‌ام دارم که خیلی طراحی بدی بود. گرچه خیلی چیزهای جدیدتری از طراحی صحنه یاد گرفتم که به بازیگری‌ام کمک کرد ولی آن تغییر رشته اشتباه بود.

آن موقع برای ورود به دانشگاه تست هم می‌گرفتند. یادتان می‌آید چه کسی از شما تست گرفت؟

بله. آقای حمید سمندریان از من تست گرفتند که گفتند نمایش ایرانی بازی کن و من چون “معرکه در معرکه” را کار کرده بودم، یک مقدار کاراکتر دختر را بازی کردم که آقای سمندریان و دیگران خیلی از بازی‌ام تعریف کردند. یک بخش از یک متن خارجی هم اجرا کردم که همان موقع قبولم کردند.

زمانی که هنوز آن دوره ۳ ساله دوری از تئاتر آغاز نشده بود، در یکی دو نمایش مثل “کرگدن” به کارگردانی وحید رهبانی بازی کردید که خیلی سر و صدا کرد. شما در آن نمایش نقش یک مرد را بازی می‌کردید. آن تجربه را چطور دیدید؟

خیلی تجربه خوبی بود. من در چند نقطه در زندگی هنری‌ام از لحاظ بازیگری رشد کردم که یکی‌ از آن‌ها قطعاً نمایش “کرگدن” بود. دو سال تمرین بدن و بیان پیاپی داشتیم. ما از روی مانع می‌پردیم و مثل گشتی‌گیرها روی پل می‌رفتیم. الان برایم عجیب است که آن کارها را انجام می‌دادیم. شور و هیجان عجیبی در گروه بود. هیچ‌کدام به پول و معروفیت فکر نمی‌کردیم. خوشحال بودیم که داریم آن نمایش را کار می‌کنیم. می‌دانستیم که یک کار درخشان خواهیم کرد چون خیلی به وحید رهبانی اعتقاد داشتیم. من در آن کار خیلی چیزها یاد گرفتم. در ادامه نمایش “دختری با شنل ارغوانی” را با حمیدرضا نعیمی در سالن شماره دو تئاتر شهر کار کردم و بعد ۳ سال از تئاتر فاصله گرفتم و دوباره برگشتم.

شما بعد از نمایش‌های “کرگدن” و “دختری با شنل ارغوانی” شناخته‌تر شده بودید. در آن ۳ سالی که از تئاتر فاصله گرفتید، پیشنهادی برای کار نداشتید که وسوسه‌تان کند؟

پیشنهاد داشتم ولی پیشنهادها وسوسه‌ام نمی‌کرد چون نمی‌خواستم کار کنم. آن‌قدر با خودم و مسائل شخصی‌ام مشکل داشتم که ترجیح می‌دادم نباشم. شرایط روحی‌ام اجازه نمی‌داد کار کنم چون حس می‌کردم اگر بیایم به گروه لطمه می‌زنم.

بعد از آن سه سال چه اتفاقی افتاد که دوباره برگشتید؟

من توی شرکت بودم که نوشین تبریزی به من زنگ زد و گفت یک آدمی به اسم رضا گوران می‌خواهد در جشنواره دانشجویی کار کند. گفتم چه متنی است؟ گفت “شب آوازهایش را می‌خواند” نوشته یون فوسه. من آن موقع عاشق متن‌های خارجی شده بودم و در شرکت نمایشنامه‌های خارجی می‌خواندم. متن را خواندم و آن‌قدر تحت تأثیرش قرار گرفتم که گفتم می‌آیم. البته گفتم من تا ساعت ۶ شرکت هستم. گفتند اشکالی ندارد، ساعت ۸ بیا سر تمرین. یک هفته بیشتر هم تا بازبینی‌ها وقت نداشتیم ولی به هر صورت نمایش را برای جشنواره دانشجویی آماده کردیم. من به خاطر آن نمایش جایزه اول بازیگری جشنواره دانشجویی را گرفتم. بعد از آن کار دوباره وسوسه شدم و در تئاتر ماندم.

کار بعدی‌تان چه بود؟

نمایش “یکی از خیلی‌ها” به کارگردانی شراره پورخراسانی. بعد از آن هم در نمایش “عروسی شغال” آروند دشت‌آرای و “کبوتری ناگهان” را هم با خود شما کار کردم. آن موقع خیلی از این سالن به آن سالن می‌رفتم.

“عروسی شغال” سومین نمایش آروند دشت‌آرای بود. چطور شد که پذیرفتید در آن نمایش با یک کارگردان جوان کار کنید؟

آن موقع پشت آروند دشت‌آرای تبلیغات خوبی بود. می‌گفتند کارگردان جوان و خلاقی است. متن و اعضای گروه هم خوب بودند. از طرفی آن موقع اصلاً این‌طوری نبود که من بگویم حتماً باید در کنار فلانی بازی کنم. ما خوشحال بودیم که داریم تجربه می‌کنیم و یاد می‌گیریم. الان هم به نظرم خود بازیگرها هستند که برای خودشان تبلیغات می‌کنند وگرنه برای تماشاگرها خیلی مهم نیست که شما کنار چه کسی کار می‌کنید ولی به طور کلی فضای تئاتر در اواخر دهه ۷۰ و اوایل دهه ۸۰ خیلی خالص‌تر بود.

فکر می‌کنید چهره‌های تئاتری در آن سال‌ها بیشتر پشت هم بودند و از هم حمایت می‌کردند یا آن موقع هم این شایعات وجود داشت که بچه‌های تئاتر با هم اختلاف دارند و کنار هم نمی‌ایستند؟

آن موقع هم این اختلافات بود منتها کمتر. مشکل این است که همبستگی بین تئاتری‌ها را آدم‌هایی بهم زدند که هنوز هم هستند. یعنی همچنان همان آدم‌ها هستند که دارند شایعات را به وجود می‌آورند و همبستگی‌ها را از بین می‌برند. این‌ها منفعت‌طلب‌اند و در ظاهر بسیار دوست‌داشتنی هستند، ولی در باطن این‌قدر خوب نیستند. در باطن حتی زیرآب دوست صمیمی‌شان را هم می‌زنند.

فکر نمی‌کنید صاف و سادگی آن‌ سال‌ها را سرمایه‌ای که از خارج سیستم همیشگی وارد کیسه تئاتر کرد به هم زد؟

حتماً همین‌طور است. هر جا که پول تزریق شود یک داستانی پشتش است. البته پول در ذات بد نیست ولی عدالت هم باید باشد. خیلی خوب است که ما الان این‌قدر سالن داریم ولی باید همه بچه‌ها کار داشته باشند، نه این‌که خیلی‌ها خانه‌نشین شوند و فقط یک عده خاص کار کنند. یک زمانی ما وارد تلویزیون می‌شدیم و یک عده می‌گفتند اه اه تئاتری‌ها و اه اه بازی‌های تئاتری! بعد کم کم خودشان وارد تئاتر شدند و با تئاتر پز فرهنگی دادند. در حالی‌که ما دیدیم بچه‌های تئاتری چقدر در عرصه تصویر درخشیدند. تئاتری‌ها آن‌قدر در تلویزیون و سینما خوب بودند که همه به بازیگرهای سینما و تلویزیون می‌گفتند از تئاتری‌ها یاد بگیرید که همین باعث شد آن‌ها تصمیم گرفتند به تئاتر بیایند. اشکالی ندارد، بیایند ولی ما را از خانه خودمان بیرون نکنند.

به نظر شما این‌که گفته می‌شود بعضی بازیگرها در تئاتر به قدرتی رسیده‌اند که بازیگر نقش مقابل‌شان را خودشان انتخاب می‌کنند واقعیت دارد؟

بله. این اتفاق برای من هم پیش آمده است. خیلی وقت‌ها دلایلی در مورد من می‌آورند که خیلی ابلهانه است. زندگی شخصی من اصلاً به کسی ربطی ندارد. شما باید به کار حرفه‌ای من نگاه کنید و به من نقش بدهید یا ندهید. این‌که می‌گویند فلانی در اینستاگرام فقط ۴ تا لایک می‌خورد یک فاجعه است. این روزها لایک خوردن بازیگرها خیلی مهم شده است، در حالی‌که اکثرا جعلی است. قبلاً عکس‌شان روی جلد مجلات زرد می‌خورد و الان بازیگرها در اینستاگرام تبلیغات می‌کنند. به ادمین صفحات اینستاگرامی پول می‌دهند تا برای‌شان تبلیغات کنند. من نه قبلاً و نه حالا اهل این کارها نبوده و نیستم.

بازیگرهای تئاتر در سال‌های دور خیلی به بازیگری در تلویزیون اهمیتی نمی‌دادند البته سینما جایگاه خودش را داشت، ولی معمولاً بازیگرهای تئاتر چندان رغبتی برای بازی در تلویزیون نداشتند. شما هم جزو آن آدم‌ها بودید ولی چطور شد که قبول کردید و به تلویزیون رفتید؟

من با فیلم سینمایی “محکومین بهشت” حجت‌اله سیفی و چند تله تئاتر از مجید جعفری، رضا حداد و حمید آذرنگ وارد عرصه تصویر شدم و با سریال “شمس‌العماره” نوشته امید سهرابی و کارگردانی سامان مقدم در عرصه تصویر شناخته شدم. همیشه هم در کارهایی که امید سهرابی می‌نوشت بازی کردم چون متن‌های قویی بودند. غیر از کارهای امید سهرابی فقط در دو کار بازی کردم که یکی از آن‌ها برای آقای مسعود رسام بود. من از نوجوانی که کارهای آقای رسام را می‌دیدم، کارهایش را دوست داشتم. شاید تنها آدمی که آرزو داشتم در کارهایش بازی کنم آقای رسام بود. آقای رسام بعد از سریال “آخرین گناه” به من پیشنهاد بازی در سریال “بزرگ‌مرد کوچک” را دادند. نقشم یک نقش کوتاه کمدی بود که من تا آن موقع اصلاً کمدی تجربه نکرده بودم. گفتم چرا من را انتخاب کردید؟ گفت من در تو یک چیزی دیده‌ام که حس می‌کنم از پسش بر می‌آیی. من هم گفتم چون آرزو داشتم برای شما بازی کنم، می‌آیم. رفتم و بعد از آن هم یک نقش بهتر در سریال “غیرمحرمانه” را به من محول کردند. در “غیر محرمانه” بود که ماجراها شروع شد. عکسم همه جا بود ولی اسمم نبود. بعد در سریال “شمس‌العماره” هم همین اتفاق افتاد. همین الان که سریال بازپخش می‌شود هم دوباره اسمم را نمی‌زنند. من بازی در آن سریال را در ابتدا به واسطه سناریو خوب امید سهرابی قبول کردم.

ندا مقصودی

الان که سریال‌های شما در تلویزیون بازپخش می‌شود و شما خودتان را می‌بینید، از کار خودتان راضی هستید؟

نه. اصلاً رویم نمی‌شود خودم را نگاه کنم. البته الان به نسبت قبل بهتر شده‌ام چون مثلاً زمانی که “آخرین گناه” پخش می‌شد، تا سکانس‌های من می‌آمد، از جلوی تلویزیون پا می‌شدم و می‌رفتم. الان که تکه‌هایی از سریال‌ها را توی اینستاگرام می‌گذارند، جرئت می‌کنم نگاه کنم. هیچ‌وقت درگیر قیافه‌ام نبوده‌ام. بیشتر به بازی و صدایم توجه می‌کنم و حس می‌کنم خوب نبوده‌ام.

این‌که اسم‌تان توی تیتراژ سریال‌ها نمی‌آید به چه کسی ربط دارد؟

اصلاً نمی‌دانم به چه کسی ربط دارد. هیچ‌وقت دنبالش نرفته‌ام. به خاطر غرورم خودخوری کردم ولی دنبالش نرفتم. در تئاتر هم گاهی از این مشکلات وجود دارد. مثلاً پیش آمده که اسم یک بازیگری که در سریال فلان کارگردان سرشناس بازی کرده را بالای اسم من نوشته‌اند. می‌گویم چرا؟ می‌گویند مردم می‌آیند با آن بازیگر عکس می‌گیرند ولی با تو نمی‌گیرند. البته تئاتر خیلی بهتر است چون شأنیت آدم را حفظ می‌کند ولی از تلویزیون خسته شدم و گفتم تلویزیون مال خودتان. الان بعد از مدت‌ها دارم مصاحبه می‌کنم چون واقعاً حوصله‌ام نمی‌کشد. یک‌بار با یک مجله‌ای مصاحبه کردم که این‌قدر غلط داشت که هنوز دارم تاوان می‌دهم. همشهری‌هایم هنوز دارند سر آن مصاحبه من را می‌کشند.

چرا مصاحبه نمی‌کنید؟ به هر حال یک بخشی از کار هنری، پروپاگاندای خود هنرمند است. شما به عنوان یک هنرمند حق دارید که خودتان را پروپاگاندا کنید و مصاحبه کردن یک ویژگی منفی نیست.

من نمی‌خواهم بگویم که خیلی آدم خاص یا افتاده‌ای هستم ولی همیشه با خودم می‌گویم بگذار یک اتفاق مهمی برایم بیفتد و بعد مصاحبه کنم. شاید باید راجع به کارهایم بیشتر تبلیغ می‌کردم. من در تهران تنها هستم و کسی را ندارم که با او مشورت کنم. کسانی که یک زمانی آن‌ها را به چشم دوست می‌دیدم، بعداً فهمیدم دوستانم نبودند و مشاوره‌های خوبی به من نمی‌دادند. آن‌ها هم ترغیبم می‌کردند که هر چی کمتر حضور داشته باشم بهتر است.

شما زمانی که کم کم داشتید در تلویزیون شناخته می‌شدید، یک بحرانی در زندگی‌تان پیش آمد. فاصله گرفتن‌تان از بازیگری به خاطر آن بحران بود یا دوباره تصمیم به مراقبه و خودسازی گرفتید؟

من توی لاک خودم بودم. خیلی فکر می‌کردم و خیلی غصه می‌خوردم. ۴۰ ساله بودم که آن اتفاق برایم افتاد. نیاز به این داشتم که بنشینم و فکر کنم تا ببینم باید ادامه بدهم یا نه. از اتفاقات دور و برم پریشان بودم ولی این‌قدر به کارم علاقه‌ و ایمان دارم که الان ناراحت نیستم که بگویم جوانی‌ و چهره‌ام رفت و زمانش گذشت. من خود بازیگری را دوست دارم و اگر در ۶۰ سالگی هم یک نقشی که دوستش دارم را بازی کنم، راضی‌ام می‌کند.

اگر الان به عقب برگردید دوباره آن خودسازی و مراقبه را انجام می‌دهید؟

حتماً این کار را انجام می‌دهم. من چند بار در زندگی شخصی و چند بار در زندگی هنری‌ام پوست انداخته‌ام و تبدیل به یک آدم دیگر شده‌ام. الان خوشحالم که این اتفاق افتاده است. حتماً خدا خواسته که این اتفاق بیفتد تا یک سری ضعف‌ها و ترس‌هایم را بشناسم و یک سری موقعیت‌های اجتماعی دیگر را نگاه کنم. آدم‌های اطراف من همه آرتیست بودند ولی بعد از آن یک ذره مردم عادی را دیدم و متوجه شدم که آن‌ها چقدر انسان‌تر، مسئولیت‌پذیرتر، آرتیست‌تر و روشن‌فکرتر از ما هستند. الان هیچ‌کس جز دخترکان فامیل که تهران هستند و دوست دارند با من در ارتباط باشند، هیچ‌کس دیگری در کنارم نیست. دیگر هیچ دوست آرتیستی را در زندگی‌ام راه نمی‌دهم و فقط با آن‌ها کار می‌کنم.

بعد از آن سال‌های دوری و کناره‌گیری، چه شد که دوباره به بازیگری برگشتید؟

من یک مدتی به شهرستان رفتم و در آن‌جا ماندم تا این‌که شهره سلطانی زنگ زد و گفت برگرد. برگشتم و مدتی بعد شهاب‌الدین حسین‌پور به من زنگ زد و به “طپانچه خانم” دعوتم کرد. شهاب‌الدین حسین‌پور گفت ندا بیا بازی کن ولی آن‌قدری که می‌خواهی نمی‌توانم بهت پول بدهم. گفتم اشکالی ندارد. خوشحال شدم چون فقط می‌خواستم بازی کنم. نقش “دده” را قبلاً هم بازی کرده بودم و کلاً آن نقش و آن شیوه اجرایی را دوست داشتم. بعد از آن هم سر کار “مرثیه‌ای برای یک دراکولا” به کارگردانی علی رزازیان رفتم.

 همچنان می‌خواهید بازیگری را ادامه بدهید؟

بله. کار دیگری بلد نیستم. شاید اگر کار دیگری بلد بودم، بازیگری را ادامه نمی‌دادم. البته سخت است. من از بچگی در این کار بوده‌ام. من چند طرح برای فیلمنامه دارم که دوست دارم آن‌ها را بنویسم. فیلمنامه‌نویسی را یاد گرفته‌ام چون به هر حال ۱۰ سال کنار یک فیلمنامه‌نویس زندگی کردم.

در این مدت هیچ‌وقت نخواستید کارگردانی را تجربه کنید؟

دلم می‌خواهد این کار را انجام بدهم و حس می‌کنم یاد گرفته‌ام، ولی کارگردانی هم به راحتی اتفاق نمی‌افتد. روی صحنه بردن یک نمایش نیازمند سرمایه است. من همان‌طوری که خودم بدون دستمزد در یک کاری بازی نمی‌کنم، توقع ندارم دیگران هم بدون دستمزد برای من بازی کنند.

در سال‌هایی که هنوز سرمایه وارد تئاتر نشده بود چرا این کار را نکردید؟

آن موقع نخواستم. اصلاً فکر می‌کردم بلد نیستم و نمی‌توانم. الان احساس می‌کنم می‌توانم این کار را انجام بدهم. البته قطعا همه سبک‌ها را نمی‌توانم تجربه کنم. یک شیوه‌هایی را دوست دارم کار کنم که حتما بعدها این کار را انجام می‌دهم. من یک مونولوگ با امین چیتگران کار کردم که خوب دیده نشد. حالا با امین صحبت کرده‌ام که اگر تهیه‌کننده پیدا شود اجرای مجدد آن را روی صحنه ببریم.

ندا مقصودی

چرا تا به حال تدریس نکرده‌اید؟

این کار را انجام نمی‌دهم. دوستش ندارم. وقتی استادهایی را می‌بینم که اصلا نباید درس بدهند و این کار را می‌کنند، خجالت می‌کشم. شاید در ۶۰-۷۰ سالگی تدریس کنم که اقلا بدانم چه می‌خواهم به بچه‌ها بگویم. الان خیلی‌ها خودشان نمی‌توانند روی صحنه راه بروند ولی دارند تدریس می‌کنند. این درست نیست.

شما جزو بازیگرانی هستید که ابتدا کار تجربی انجام دادید و بعد وارد دانشگاه شدید و بازیگری را به صورت آکادمیک ادامه دادید. در حال حاضر به جوان‌ها پیشنهاد می‌کنید که بازیگری را به صورت تجربی دنبال کنند و یا به آن‌ها می‌گویید که حتماً دوره‌های آکادمیک را بگذرانند؟

واقعیت این است که الان خیلی‌ها از جمله بچه‌های نوجوان همشهری‌ام می‌گویند ما دوست داریم بازی کنیم ولی نمی‌دانیم چه کاری باید انجام بدهیم، من نمی‌دانم چه چیزی به آن‌ها بگویم. این‌قدر مناسبات عوض شده که طبعاً می‌گویم بازیگری را تجربه کنند و بعد درس بخواند، هر چند ته دلم می‌دانم که درس خواندن خیلی مهم نیست.

همان‌طور که خودتان هم اشاره کردید، شما از بچگی مطالعات زیادی داشته‌اید و کتاب‌ها، رمان‌ها و نمایشنامه‌های زیادی را خوانده‌اید. در خانواده‌ای بزرگ شده‌اید که در آن کتاب و موسیقی جاری بوده است. بنابراین من فکر می‌کنم کسی که با دانش وارد حرفه بازیگری می‌شود با کسی که بدون پیگیری وارد بازیگری شده خیلی متفاوت است. به نظر شما این‌طور نیست؟

بله، قطعاً همین‌طور است. من در زندگی چیزهایی داشتم که الان به آن‌ها می‌بالم. من تحصیل کردم، کتاب خواندم و از بچگی تئاتر کار کردم. به هر حال این‌ها خودشان یک پیش زمینه‌ای به من می‌داد که نگاه جدی‌تری به کارم داشته باشم.

با تمام مشکلاتی که در این حرفه برای‌تان به وجود آمده و با وجود این‌که حتی دو بار هم مجبور به ترک عرصه بازیگری شدید، اکنون اگر به سال‌های نوجوانی‌تان برگردید، آیا دوباره حاضر هستید که این تجربه‌ها را از سر بگذرانید؟ دوباره تئاتر را انتخاب می‌کنید یا به سمت رشته شیمی می‌رفتید؟

بیشتر ورزش را دنبال می‌کردم چون آن زمان خیلی ورزش می‌کردم. مثلاً شاید مربی والیبال می‌شدم ولی باز هم نمی‌دانم چون از بچگی آن‌قدر در تئاتر بوده‌ام که نمی‌توانم خودم را بدون تئاتر تصور کنم. الان خواهرزاده‌ام در آباده بازیگری و کارگردانی می‌کند. خیلی هم در کارش مصمم و سخت‌‌کوش است و دوست دارد که برای کار به تهران بیاید. من با این‌که به او ایمان دارم و می‌دانم چقدر در کارش پشتکار دارد ولی می‌گویم عزیزم این کار را نکن. من یه وقت‌هایی که ناراحت می‌شوم هم دلیلش خود بازیگری نیست بلکه از آدم‌هایی است که در این حرفه فعالیت دارند. آدم‌هایی که واقعا شاید جای‌شان اینجا نبوده است. به نظرم حالا که هستند و مردم هم دوست‌شان دارند از این کار حظ ببرند ولی آن‌هایی که حق‌شان بوده را با سنگ بدگویی نزنند.

اگر یک بازیگر جوان و تازه‌کار از شما بخواهد یک چیزهایی به او بگویید که تجربیات تلخی که خود شما داشته‌اید را تجربه نکند، چه چیزهایی را به او سفارش می‌کنید؟

نمی‌دانم. مسیر بازیگری خیلی مسیر سختی است. شاید ۶-۵ سال اولش به خاطر شور و هیجانی که دارد نفهمد در چه محیطی قرار گرفته است ولی بعدش کمی منطقی‌تر می‌شود. اگر تصمیم به ماندن بگیرد تازه متوجه دردسرهای این کار می‌شود. مثلاً آدم‌ها طردت می‌کنند و تو را تبلیغ نمی‌کنند. کارگردان‌ها به خاطر لجبازی، سعی می‌کنند پلان‌های بدی از صورتت بگیرند تا زشت نشانت بدهند و هزار تا داستان دیگر برایت درست می‌کنند. اما اگر ایمان داشته باشید که در این کار موفق هستید و اساساً برای این کار ساخته شده‌اید، باید بمانید. وقتی می‌گویند بازیگری خیلی کار سختی است، به این خاطر می‌گویند که باید بدانید چطور با محیط و آدم‌هایش کنار بیایید و خودتان را حفظ کنید. این‌که یک بازیگر بتواند کارش و زندگی‌اش را مدیریت کند خیلی سخت است چون به هر حال بازیگر توی چشم است.

به نظرتان شهرت چیز خوبی است؟

خیر، من اصلاً شهرت را دوست نداشتم و هنوز هم دوست ندارم. آدم‌های مشهور زیادی را هم می‌بینم که زندگی خوبی ندارد. البته بحث مالی‌شان را کار ندارم اما از آن‌ها رفتاری می‌بینم که اصلاً دوست ندارم. مثلا من چیزی که با اسم فرش قرمز باب شده را اصلاً دوست ندارم چون معتقدم که این مناسبات مختص سینمای هالیوود است.

یک بخشی از مسئله این است که آدم‌ها فکر می‌کنند با بازیگری می‌توانند خیلی سریع به شهرت برسند.

الان اینستاگرام خودش یک مدیوم است و آدم‌ها برای معروف شدن حتماً به بازیگری احتیاجی ندارند. آدم‌ها در اینستاگرام می‌توانند هر کاری برای معروفیت انجام بدهند. اتفاقاً راه بازیگری برای معروف شدن خیلی طولانی است. البته در بازیگری هم می‌توانند یک نفر را یک شبه چهره کنند ولی ما هیچ‌وقت این‌طوری فکر نکردیم و نمی‌کنیم. بعضی از افراد می‌خواهند هر طور که شده حرفه‌ای، سلبریتی و سوپراستار شوند، در حالی‌که حتی معنی آن‌ها را هم نمی‌دانند. حرفه‌ای بودن یعنی این‌که شما در کارتان به جایی برسید که از آن شغل پول در بیاورید.‌ بعضی‌ها ندانسته فقط می‌خواهند سوپراستار و سلبریتی شوند چون فکر می‌کنند آن بازیگری که یک‌دفعه‌ای می‌آید و در سریال ماه رمضان گل می‌کند، یک شبه سوپراستار شده است در حالی‌که هزار مسئله پشت آن موفقیت وجود دارد.

مردم یک زمانی بلیت تئاتر می‌خریدند که بیایند نمایش فلان کارگردان را ببینند. به نظرتان الان هم ما چنین بازیگرهایی را در تئاتر داریم که مردم فقط به خاطر آن‌ها بلیت تئاتر بخرند؟

تماشاگران تئاتر خیلی عوض شده‌اند. اگر ریزتر شویم، می‌بینیم که مردم قبلاً به خاطر کارگردان‌ها به دیدن تئاترها می‌رفتند و بحث بازیگر چهره وجود نداشت. مثلاً می‌گفتند دکتر رفیعی یا آقای سمندریان تئاتر کار کرده‌اند، برویم ببینیم. اصلاً به بازیگران آن نمایش کاری نداشتند. الان شما حتی بعضی از کارگردان‌ها را نمی‌شناسید و نمی‌دانید چه کسی هستند و از کجا آمده‌اند. آن‌ها فقط صرف این‌که پول دارند می‌روند کار می‌کنند و هر بازیگری را که بخواهند برای بازی انتخاب می‌کنند.

پس شما فکر می‌کنید که دوره کارگردان‌ها گذشته و الان دوره بازیگرها است؟

بله. در حال حاضر بازیگران ویترین کار هستند، آن هم به واسطه تبلیغات فراوان است. وقتی به مردم بگویید پپسی نخرند و کوکاکولا بخرند، قطعاً مردم کوکاکولا می‌خرند. الان در تئاتر این مهم شده که چه کسی در آن نمایش بازی می‌کند. مردم به خاطر بازیگران می‌روند تئاتر ببینند ولی با دیدن نمایش توی ذوق‌شان می‌خورد. چه بسا از کار آن بازیگری که نمی‌شناسند خوش‌شان می‌آید چون آن بازیگر در آن نمایش بهتر بازی می‌کند.

نمایش “طپانچه خانم” خیلی بازیگر سلبریتی نداشت ولی با استقبال متوسط رو به بالایی مواجه شد که این نشان می‌دهد یک کار خوب می‌تواند برای خودش تبلیغ کند. این‌طور نیست؟

بله. من متاسفانه هیچ کاری از محمد مساوات ندیده‌ام ولی می‌گویند او بدون استفاده از سلبریتی‌ها کار می‌کند و از همه هم بهتر است. به نظرم تب ویترین‌ بازیگرها هم می‌گذرد و تمام می‌شود.‌ ما فکر می‌کنیم مردم بی‌سواد هستند ولی این‌طور نیست. درست است که مردم در این زمینه آموزش درستی ندیده‌اند و وقتی یک سلبریتی را می‌ببنند، فکر می‌کنند آن‌ها درست می‌گویند ولی به مرور زمان می‌فهمند که سلبریتی‌ها هم لزوماً درست نمی‌گویند. دیدن یک استار فقط یک‌بار جذاب است و کسی دوست ندارد آن بازیگر را با همان کارهای تکراری دوباره روی صحنه ببیند. من معتقدم این دوره هم در تئاتر می‌گذرد و تنها خاطره‌ای از آن باقی می‌ماند.

ندا مقصودی

یعنی آینده روشنی برای تئاتر کشور متصور هستید؟

نمی‌دانم ولی اگر خودم در تئاتر بمانم قطعاً همین کار را می‌کنم. اگر هم یک بازیگر معروف را بیاورم باید حتماً بازیگری بلد باشد. اوایل با هر بازیگر شناخته‌ شده‌ای که به تئاتر می‌آمد خوب برخورد نمی‌شد، ولی من می‌گفتم مریلا زارعی در تئاتر خوب بازی کرد و به درد تئاتر هم ‌خورد. نمی‌توانیم بگوییم همه بازیگران به اصطلاح چهره به درد تئاتر نمی‌خورند ولی بعضی‌ها را می‌بینیم که به درد تئاتر نمی‌خورند اما دوباره می‌آیند.

یعنی حضور بعضی از بازیگران شکل حبابی دارد و از یک جایی به بعد خود تماشاگران تصمیم می‌گیرند که کدام دسته از بازیگرها بمانند و کدام دسته نمانند؟

به نظرم تماشاگران اصلاً تصمیم نمی‌گیرند. شما اگر نمایش آدم‌های معروف اینستاگرام را هم بگذارید، مردم سالن را پر می‌کنند. واقعیت این است که رفتار و شخصیت بعضی از بازیگران سلبریتی ما هیچ فرقی با آن‌ها ندارد.

ولی ما تصورمان این است که تماشگران تئاتر از جنس دیگری هستند و آن‌ها را به عنوان تماشاگران انتخاب‌گر می‌شناسیم.

من بعد از دو سال برگشتم و دیدم تماشاگران تئاتر تغییر کرده‌اند و مثل قبل نیستند. در واقع این‌ها تماشاچی‌ سینما هستند ولی حالا چون در تئاتر می‌توانند سلبریتی‌ها را از نزدیک ببینند، با همان اخلاق آمده‌اند و به تئاتر علاقه‌مند شده‌اند. آن‌ها مثل سینما دوست دارند عکس و فیلم بگیرند.

فکر نمی‌کنید خود فعالان تئاتر هم در این زمینه مقصر هستند؟ آن‌ها نمی‌تواننند این تماشاگرانی که می‌گوییم شاید به سبب سلبریتی‌ها به دیدن تئاتر می‌آیند را نگه دارند و به عنوان یک تماشاگر حرفه‌ای تئاتر تربیت‌ کنند؟

بله. کمی هم تقصیر ما است. من تمام چیزهایی که می‌گویم را قبول دارم ولی وقتی خودم می‌خواهم کارگردانی کنم به فکر فروش کارم هستم. این یک واقعیت است. ما در تئاتر خیلی اشتباه می‌کنیم. شما ببینید که در یک سریال تلویزیونی نقش اول را به کسی می‌دهند که همیشه در تلویزیون بوده است و در کنارش یک نقش کوچک هم به ما تئاتری‌ها می‌رسد. اما آیا ما هم در تئاتر به همین شکل برخورد می‌کنیم؟ به هیچ وجه. ما در تئاتر هم نقش اصلی را به سلبریتی‌ها می‌دهیم چون فکر می‌کنیم آن‌ها بیشتر برای‌مان سرمایه جذب می‌کنند. به نظرم بیشترین ضربه به تئاتر را خود بچه‌های تئاتر و به خصوص کارگردان‌ها می‌زنند. خیلی از کارگردان‌ها به هر قیمتی می‌خواهند یک یا چند سلبریتی در کارشان داشته باشند. گرچه بعد پی قضیه را می‌گیریم و به آن‌ها هم حق می‌دهیم چون باید هزینه کارشان در بیاید و یک سودی هم بکنند. خیلی وضعیت پیچیده شده است. من فکر می‌کنم مقصر اصلی خود ما هستیم.

 

دانلود آهنگ مجید خراطها خداحافظ

۲۶ تیر ۱۳۹۷

این مطلب از وب سایت موزیکفا به صورت رپ انتشار گردید است.

دانلود آهنگ جدید مجید خراطها خداحافظ

سوپرایز این ساعت رسانه موزیکفا ♫ دانلود آهنگ فوق العاده زیبا و احساسی خداحافظ با صدای هنرمند خوب مجید خراطها به همراه تکست و بهترین کیفیت ♫

تنظیم قطعه : مجید الماسی

Download New Music BY : Majid Kharatha | Khodahafez With Text And 2 Quality 320 And 128 On Music-fa

متن آهنگ خداحافظ مجید خراطها

───┤ ♩♬♫♪♭ ├───

خداحــافظ!●♪♫

اگر میگی دلت رو میزنم، میــــرم…●♪♫

خداحـــــافظ!●♪♫

تو آروم باش!●♪♫

تنظیم قطعه : مجید الماسی

اگر مشکل منم، میـــــرم….●♪♫

نگو میرم! نرو… نـــــــــــرو… نـــــــــــرو….●♪♫

حالم بده! اذیتـــم نکن…!●♪♫

───┤ ♩♬♫♪♭ ├───

دانلود آهنگ مجید خراطها خداحافظ

توضیحات مجید خراطها در خصوص آهنگ خداحافظ در اینستاگرام:

نظرتون چیه ؟
بزودی زود …
#خداحافظ …
تشکر ویژه از برادر گلم مجید الماسی

به زودی از رسانه موزیکفا…

دانلود دمو در لینک زیر…

دانلود آهنگ مجید خراطها خداحافظ

درآمد برنامه نویسان چقدره؟ | قیمت پروژه برنامه نویسی | ارزش گذاری پروژه

۲۶ تیر ۱۳۹۷


افرادی که برنامه نویسی میکنن، به احتمال خیلی زیاد ازشون سوال شده که برنامه نویسی چقدر درآمد داره؟ آیا ارزش داره که براش وقت بزاریم و یاد بگیریم؟ پول توشه؟ 🙂

عنوان پست شاید مرتبط با متن پست نباشه. چون خیلی ها سرچ میکردن، تصمیم گرفتم اینو بزارم برای عنوانش که بعد بیان اینو بخونن و ارزش کارشون رو نیارن پایین. شاید عنوان بهتر براش این باشه: ارزش برنامه نویس


همونطور که قبلاً هم گفتم، برنامه نویسی علاقه میخواد. علاقه مهمترین چیزه.

خب. با فرض اینکه قبلاً این پست رو خوندین (چگونه برنامه نویس شویم؟)، پس دیگه اونا رو توضیح نمیدم و مطالب قبلی رو تکرار نمیکنم.


من میتونم بگم که درآمد برنامه نویسی خیلی خوبه (با توجه به ارزش کاری که انجام میدیم). ولی تحت شرایطی.


مثلاً چند سال پیش یه نفر تماس گرفت و پروژه‌ای رو می‌خواست که براش انجام بدم.

منم با بررسی داکیومنت و نیازهای پروژه، بهش زمان و قیمت رو دادم.

قیمتی که چند سال پیش دادم با توجه به زمانی که از من میگرفت، ۱۶ میلیون تومن بود.

بعد گفت قیمت بالا هست و رفت داد یه برنامه نویس دیگه‌ای براش این کار رو انجام داد.

شاید باورتون نشه، اون برنامه نویسه گفته بود که براش انجام میده، اپلیکیشن اندروید و iOS هم براش میسازه و خیلی کارهای دیگه؛ با قیمت ۴۵۰ هزارتومان!!!

البته خب کیفیت کار متفاوته. نمیشه گفت همون کاری که من انجام میدادم رو اون برنامه نویسه انجام داده براش.


یا اینکه یه بار یه نفر پروژه‌ای می‌خواست؛ من بهش یه قیمتی رو دادم. گفت که زیاده. رفت هزینه کرد و داد یه برنامه نویس دیگه، تقریباً با نصف قیمتِ من انجام داد براش. ولی بعد از یکسال برگشت و گفت خودت برام بنویس و از کاری که اون برنامه نویسه انجام داده بود، راضی نبود. دوباره هزینه کرد. منم پروژه رو براش نوشتم و کاملاً هم راضی بود. حتی بعد از گذشت چندین سال، هنوز پروژه‌ای نیاز داشته باشه، میفرسته که خودم انجام بدم. حتی اگر بگم وقت ندارم و ۲-۳ ماه بعد وقت میکنم که کارتو شروع کنم، باز منتظر میمونه.


متاسفانه برنامه نویس‌ها ارزش کار خودشون رو میارن پایین. ولی من هیچ وقت حاضر نمیشم برای اینکه پروژه‌ای رو بگیرم، ارزش کار خودمو بیارم پایین.


یه بار همینطوری یه سایت فری لنس رو داشتم چک میکردم. دیدم یه نفر یه پروژه کوچیکی رو میخواد. برنامه نویس‌های زیادی درخواست داده بودن که توی مثلاً ۳ روز یا ۵ روز یا فلان روز کار رو تحویل میدن. خب مشکلی نیست. ولی اگر بهتون بگم با چه قیمت‌هایی انجام میدن، واقعاً تعجب می‌کنید!!! یکیشون گفته بود ۳ روزه انجام میده، با قیمت ۵ هزار تومان!!!!!!!!!!!!!!
نمیدونم واقعاً چه ارزشی براش داره که ۳ روز وقت بزاره!!!

اصلاً بگیم یکساعت وقت بزاره. ۵ هزار تومان؟ چرا آخه؟


برنامه نویس واقعی هیچ وقت نباید ارزش کار خودشو پایین بیاره فقط برای اینکه یه پروژه بگیره.

درآمد برنامه نویس‌ها


شغل برنامه نویسی (یا از نظر من علاقه برنامه نویسی) یکی از شغل‌های پر درآمد دنیا هست. اگر کار برنامه نویس خوب باشه، همیشه کار براش وجود داره.

ولی خب همیشه برنامه نویسی انجام دادن خوب نیست. به نظر من برنامه نویسی علاقه هست و همیشه باید دنبال علاقمون باشیم. ولی اگر بخوایم همیشه به عنوان منبع درآمد بهش نگاه کنیم، خوب نیست. چون بعد از اینکه پیرتر میشیم، شاید کششِ جوونی رو نداشته باشیم که بتونیم مثل قبل برنامه نویسی انجام بدیم. برنامه نویسی تمرکز میخواد، آرامش میخواد و … . نباید که همیشه برنامه نویسی انجام داد. همیشه باید چیزای جدیدتر یاد بگیریم.

باید به این فکر کنیم که ایده یا پروژه‌ای رو راه اندازی کنیم که خودش درآمدزا باشه و درآمد همیشگی داشته باشیم.

نه فقط یه پروژه؛ بلکه چندین ایده یا پروژه رو باید انجام بدیم.


یه بار یه نفر پروژه‌ای میخواست که براش انجام بدم.

میخواست از برنامه نویس قبلیه بگیره و بده من براش انجام بدم.

دیگه داشتم با برنامه نویسه صحبت میکردم و اونم سوال‌هایی می‌کرد که ببینه من تخصص کافی رو دارم یا نه 🙂

بعد چیزایی که کار کرده بودم رو بهش گفتم. اونم اومد سایتمو چک کرد.

گفت اگر اومده بودین توی شرکت ما استخدام بشید، من قسمت «دانش‌ها و تخصص‌های من» که توی سایتت گذاشتی رو میدیدم، سریع شما رو رد می‌کردم 🙂 چون چیزای زیادی نوشتین و یه نفر نمیتونه همه اینا رو یاد بگیره.

این چیزایی که نوشتم چیزای زیادی نیستن. مواردی هستن که باید اینا رو بلد باشیم و وقت بزاریم برای یادگیریش.

منم بهشون گفتم اونی که میاد توی شرکت شما کار کنه، برای درآمد کارمندی میاد و چیزای کمی بلده. اونی که همه این چیزا رو بلده حاضر نمیشه اصلاً بیاد بصورت کارمندی کار کنه. چون همینطوری درآمدش زیاده و نیاز نداره که توی یه شرکت بصورت کارمندی کار کنه :-)


کلاً به نظرم برنامه نویس حرفه ای نباید بصورت کارمندی کار کنه. نباید درگیر روزمرگی بشه و کارهای تکراری انجام بده. باید همیشه یاد بگیره و پیشرفت کنه.


دوستانِ برنامه نویس. ارزش کار خودتون رو نیارید پایین.

کیفیت کارتون رو بالا ببرید و حاضر نشید ارزشتونو پایین بیارید.

من هنوزم کودکم (محمد داوودزاده) – مبینا نصیری

۲۶ تیر ۱۳۹۷





دست‌هایم سوی دستانی که نیست!

می‌شکافد در هوای خیس بارانی ز اشک.

دل‌خوشم

من با امیدی کودکانه

دست‌ گرمی را که پیش از انتظار

می‌فشردم باورانه

بار دیگر بفشرم.

دل‌خوشم

شاید که با رویای شیرینی به خواب

بازگیرد سردی دستان بی‌تابم به‌دست

لیکن اینک

ای دریغ

این من بی‌خواب را دیگر

نمی‌آید به چشم

هیچ رویایی که دستانم پر از دستان اوست.

 

تیر ۱۳۹۶

دسته بندی ها:

  آثار ارسالي, شعر

شعری از مهران شفیعی – ادبیات مبینا نصیری

۲۶ تیر ۱۳۹۷

شعری از مهران شفیعی
ادبیات مبینا نصیری ـ شعری از مهران شفیعی:

.

از شب می‌گذرم

در هوای خالص بازوت

بگو کجاست

به اندازه آرمیدنم

به میعاد کیفور

تا پندار تو

اندوه قاری این حصار

از صراحت زخم

می‌گذرد

.

بگو کجاست

به اندازه دیدنم

بتابم به فلزِ نگاه

برخیز و

شفاعتی کنی

به الفاظِ تن،

آواز هزار زاویه می‌شود

و در فورانشی

قبایل عبور

بگو کجاست

به اندازه عبورِ من

جوبارِ تا ورید

شرم استحاله بود و

بی تعارفِ دست

حالی که سُم بکوبم و

به غایتِ دشت.

.

ادبیات مبینا نصیری / ۱۱ تیر ۱۳۹۷

Print Friendly, PDF & Email

کنفرانس بین‌المللی مطالعات نیچه برگزار می شود

۲۶ تیر ۱۳۹۷

به گزارش فرهنگ امروز به نقل از مهر؛ بیست و یکمین کنفرانس بین‌المللی مطالعات نیچه در روزهای ۱۹ و ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۹ در پاریس، فرانسه برگزار می‌شود.

محور موضوعات کنفرانس شامل رابطه نیچه با سنت فلسفه زندگی، رابطه نیچه با تفکر «زندگی» از ارسطو تا هایدگر،  نیچه و اراده به قدرت، تفکر پیچیدگی در فیزیک جدید و زیست شناسی جدید، اخلاق زندگی، هنجار، کمالگرایی و…، خودآزمایی، تحول در خود و تلاش، سقراط و منابع مدرن، زیبایی شناسی وجود و تحقق خود، نیچه و عقل، نیچه و غیرعقلانی، نیچه، روشنگری و عاشقانه و نیچه و عاشقانه می شود.

علاقمندان به موضوعات فوق می‌توانند چکیده آثار خود را به آدرس https://waset.org/apply/۲۰۱۹/۰۹/paris/ICNS?step=۲ ارسال نمایند.

مهلت ارسال آثار ۱۹ مارس ۲۰۱۹ است.

جهت کسب اطلاعات بیشتر به آدرس https://waset.org/conference/۲۰۱۹/۰۹/paris/ICNS مراجعه گردد.

پنج رمان بزرگ دنیا به انتخاب روزنامه گاردین

۲۶ تیر ۱۳۹۷

روزنامه مشهور گاردین در فهرستی منتخبی از رمان های برگزیده جهان را معرفی کرده است در اینجا برگزیده پنج رمان از این فهرست را گرد هم آورده ایم.

دن کیشوت

  • سروانتس
  • ترجمه ی محمد قاضی

آلونسو کیشانو پنجاه‌ساله و نه چندان ثروتمند، لاغر اندام و با صورت استخوانی، به همراه خواهرزاده‌اش، آنتونیا و خدمتکار بداخلاقش در روستای اسپانیایی لامانشا زندگی می‌کند. کیشانو در اغلب کارهایش مردی عملگراست. او نسبت به هم‌رده‌هایش در جامعه، کشیش روستا و طبقهٔ خدمتکاران مهربان است. کیشانو برای طبقهٔ حاکم احترام ویژه‌ای قائل است و آن‌ها را بدون چون و چرا از خود بالاتر می‌داند. او نه میلی به ثروت و مقام دارد و نه فقر آبرومندانه‌اش مایهٔ کج‌خلقی‌اش می‌شود.

باارزش‌ترین دارایی کیشانو که کتاب‌خوان و اهل تفکر است، کتاب‌هایش هستند. او تحت تأثیر کتاب‌هایش، ابتدا به آیین‌ها، ماجراها و قصه‌های شوالیه‌گری علاقه‌مند می‌شود و سپس به تدریج شیفتهٔ شوالیه‌های ماجراجویی می‌شود که دنبال مأموریتی شرافتمندانه و آرمانی هستند. اشتهای کیشانو به داستان‌های شوالیه‌گری تشدید می‌شود و برای خرید کتاب‌های بیشتر زمین‌هایش را می‌فروشد. کتاب‌ها پشت سر هم قطار می‌شوند و او بیشتر از قبل خودش را غرق مطالعه می‌کند. به گفتهٔ سروانتس بر اثر مطالعهٔ زیاد و خواب کم، مغز دن‌کیشوت آب می‌رود و هوش و حواسش را از دست می‌دهد. رؤیای کیشانو این است که شوالیه‌ای ماجراجو شود و سوار بر اسب و زره بر تن در دنیا ماجراجویی کند. با این هدف که تمام اشتباهات عالم را درست کند.

پس از مدتی طولانی شیفتگی‌اش به آیین شوالیه‌گری او را وادار می‌کند تا دست به عمل بزند. کیشانو ملبس به زره‌ای زنگ‌زده، بر اسبی لنگ سوار می‌شود تا به جستجوی ماجراهای شوالیه‌ای برود. او که امیدوار است اشراف‌زاده‌ای محترم به او لقبی اعطا کند، سرانجام به دست مسافرخانه‌داری که کیشانو را صاحب تیول می‌پندارد به دن‌کیشوت دِ لا مانشا ملقب می‌شود. اسب لنگ و از پا افتاده‌اش هم به مقام رزینانته ارتقا پیدا می‌کند.
اکنون دن‌کیشوت برای آغاز سفرش تنها به دو چیز احتیاج دارد؛ بانویی که دن‌کیشوت خودش را وقف او کند و یک خدمتکار. برای اولی، دن‌کیشوت نام دولسینیا دل توبوسا را برمی‌گزیند، به‌یاد آلدونزا لورنزو، همان دختر روستایی که زمانی دلش را برده است…

خرید دن کیشوت

برادران کارامازوف

  • فئودور داستايوفسكی
  • ترجمه ی اسماعیل قهرمانی پور

داستان کتاب ماجرای خانواده‌ای عجیب و شرح نحوهٔ ارتباطی است که بین فئودور کارامازوف، پیرمرد فاسدالاخلاق و متمول با سه پسرش به نام‌های میتیا، ایوان و آلیوشا و پسر نامشروعش به نام اسمردیاکوف وجود دارد. برادران کارامازوف رمانی فلسفی است که به طور عمیقی در حوزهٔ الهیات و وجود خدا، اختیار و اخلاقیات می‌پردازد. از زمان انتشار این رمان توسط بسیاری از اندیشمندان و دانشمندان همانند آلبرت اینشتین، زیگموند فروید، مارتین هایدگر، کورت ونگات، لودویگ ویتگنشتاین و پاپ بندیکت شانزدهم مورد تحسین قرار گرفته‌است.

خرید کتاب برادران کارامازوف

داستان با وارد شدن شارل بووآری به عنوان شاگرد تازه ای به یک دبیرستان شهرستانی آغاز می‌شود و سپس خواننده مسیر زندگی حقیر این پسربچه را دنبال می‌کند که به عنوان طبیب بهداری به کار می پردازد و با بیوه زنی که مادرش برای او می‌گیرد عروسی می‌کند. زن از او بزرگتر است،‌ او را هم دوست دارد، ولی در مورد او مستبدانه عمل می‌کند.

این کتاب‌ بی‌شک مشهورترین و مقبول‌ترین اثر فلوبر است. به گفته امیل زولا که از سران جنبش واقع گرایی و از نویسندگان بزرگ قرن نوزدهم ادبیات غرب است، همه کتابهایی که ما می نویسیم و به نظرمان واقعی می آیند، در مقایسه با اثر فلوبر کارهایی سطحی و احساساتی اند و به درد تماشاخانه می خورند. نظراتی از این قبیل در باره نقش و اهمیت فلوبر و دو اثر عمده او “مادام بووآری” و “تربیت احساسات” بسیار بیان شده و کم نیستند نویسندگان و منتقدانی که فلوبر را آغازگر رمان مدرن و این دو اثر را سنگ زیربنای شیوه داستانسرایی امروزی می دانند.

خرید کتاب مادام بواری

 

 

 

بلندی های بادگیر

  • امیلی برونته
  • ترجمه ی رضا رضایی

امیلی برونته در ۳۰ ژوییه ۱۸۱۸ در شمال انگلستان به دنیا آمد. پدرش کشیشی ایرلندی بود. امیلی خواهر کوچکتر شارلوت برونته (۱۸۱۶-۱۸۵۵) و خواهر بزرگتر آن برونته (۱۸۲۰-۱۸۴۹)بود. که آنها نیز امروزه از بزرگترین نویسندگان کلاسیک جهان به حساب می آیند. در سال ۱۸۴۶ کتاب شعرهای شارلوت، امیلی و آن برونته با اسامی مستعار کِرِر،الیس و اکتن بِل منتشر شد. این کتاب نه فروش رفت و نه سر و صدای

ی به پا کرد. رمان «بلندی های بادگیر» در سال ۱۸۴۷ منتشر شد، اما با استقبال فوری خوانندگان رو به رو نشد.

راوی رمان بلندی های بادگیر، زنی ست که ماجراهای عجیب و شورانگیزی از عشق در دو خانواده را شرح می دهد.

داستان اصلی کتاب، همانطور که از نام دوم آن نیز می‌توان دریافت، داستان عشق‌ و دلدادگی اعضاء و خدمتکاران دوخانواده ارنشا و لینتون، و همچنین کینه و عناد میان آنها است. عشق نا فرجام هیتکلیف به کارترین ارنشا و در پی آن رشد حس انتقام جویی نسبت به خانواده ارنشاء در هیت کلیف اصلی‌ترین منشأ حوادث داستان است. و الن به عنوان کسی که از هنگام خردسالی تا به حال در این دو خانواده خدمتکار بوده، وقایع را با جزئیات و حساسیت هرچه تمام‌تر نقل می‌کند.

داستان زیبای رمان بلندی‌های بادگیر و نثر شاعرانه آن برای مخاطبان بسیار جذاب است. همچنین هنرمندی نویسنده در بیان احساسات و ساختن شخصیت‌ها در کنار نحوه روایت سلسله وقایع پیچیده و در‌هم‌تنیده داستان باعث جاودانگی این اثر تا به امروز شده است.

خرید کتاب بلندی های بادگیر

 

 

سرگذشت هاکلبری فین

  • مارک تواین
  • ترجمه ی نجف دریابندری

مارک تواین، با داستان های پرماجرای خود مانند «تام سایر» و «هاکلبری فین» به نویسنده ای جهانی بدل شد و در سراسر جهان خوانندگان فراوانی یافت.«ارنست همینگوی» در اثر خود به نام «تپه های سبز آفریقا» می نویسد: «تمام ادبیات نوین آمریکا از یک کتاب سرچشمه می گیرد و آن «هاکلبری فین» اثر مارک تواین است… و بهترین کتابی است که در دست داریم.»

ماجراهای هاکلبری فین داستان نوجوانی است که پدرش بعد از چند سال گم می شود بعد او با تام سایر دوست میشود .او را بدست فردی به نام بیوه می سپارند. او همراه با خواهرش دوشیزه واتسون زندگی میکند که او یک برده سیاه به اسم جیم دارد. هاکلبری فین و جیم که تلاش می کنند راهی برای رسیدن جیم به آزادی پیدا کنند. آنها درگیر ماجراهای زیادی می شوند و با افراد جالبی مواجه می شوند…

خرید کتاب هاكلبری فين

تمرینات چابکی، تعادل، هماهنگی عصبی- عضلانی برای ورزشکاران حرفه ای

۲۶ تیر ۱۳۹۷

تمرینات چابکی، تعادل، هماهنگی عصبی- عضلانی که به عنوان تمرینات ABC نیز شناخته می شوند (Agility–Balance–Coordination)، به فعالیت های اطلاق می گردد که به طور همزمان بر این سه فاکتور آمادگی جسمانی تاثیرگذار باشند.

در ورزشکاران حرفه ای فاکتورهای آمادگی جسمانی مانند قدرت، سرعت، چابکی، هماهنگی عصبی- عضلانی، تعادل و زمان عکس العمل جزوه فاکتورهای اصلی مربوط به مهارت به شمار می آیند.

از طرف دیگر، انجام تمرینات پیش توانی که به منظور کاهش آسیب های احتمالی اجرا می شوند، یکی از مهمترین دغدغه های ورزشکاران حرفه ای محسوب می شوند.

در نتیجه، می توانند، نقش بسزایی در پیشگیری از آسیب های مربوط به هر رشته ورزشی را داشته باشد، به گونه ای که در قسمت گرم کردن و حتی در قسمت بدنه اصلی تمرین و نیز بین ستهای تمرینی آنها را اجرا نمود

چگونگی طراحی تمرینات چابکی، تعادل، هماهنگی عصبی- عضلانی

چگونگی طراحی تمرینات چابکی، تعادل، هماهنگی عصبی- عضلانی

بیشترین مورد استفاده از تمرینات چابکی، تعادل، هماهنگی عصبی- عضلانی مربوط به ورزشکاران رشته های با ماهیت توانی یا توانی-سرعتی می باشد.

رشته های که چند حرکت و تکنیک پیچییده لحظه ای دارند مانند بوکس، ورزش های رزمی، دو و میدانی (قسمت پرش، سرعت و موانع) و همچنین رشته های توانی- استقامتی مانند فوتبال، والیبال، هندبال و ورزش های ضربه زنی مانند بیسبال، تنیس خاکی.

به طور کلی این تمرینات در مورد رشته های بیشتر مورد استفاده قرار می گیرند که توان و سرعت در آنها کاربرد بالایی داشته و برای آنکه بتوان به نتیجه دلخواه رسید، اجرای تمرینات چابکی، تعادل، هماهنگی عصبی- عضلانی نیز باید نسبتا با سرعت بالایی انجام شوند.

خصوصیات تمرینات چابکی، تعادل، هماهنگی عصبی- عضلانی

برخی از مهمترین خصوصیاتی که در اجرای تمرینات چابکی، تعادل، هماهنگی عصبی- عضلانی باید مورد توجه قرار گیرند عبارتند از

  • شروع حرکات باید از ساده به پیچیده انجام شود.
  • تمرینات چابکی، تعادل، هماهنگی عصبی- عضلانی تک حرکتی و ساده را می توان به عنوان پیش نیاز این حرکات انجام داد.
  • داشتن تمرکز بالا و هوش حرکتی ورزشکار تأثیر زیادی در اجرای صحیح دارد.
  • می توان در بخش اول تمرین و گرم کردن یا در بین تمرین انجام شود.
  • تمرینات چابکی، تعادل، هماهنگی عصبی- عضلانی را می شود با توجه به رشته ورزشی به همراه ابزار ورزشی انجام داد.
  • تمرینات چابکی، تعادل، هماهنگی عصبی- عضلانی می تواند با حجم بالا و شدت پایین با هدف کاهش وزن نیز کار شود.
  • تمرینات چابکی، تعادل، هماهنگی عصبی- عضلانی باید با سرعتی شبیه به فعالیت اصلی و یا کمی بالاتر از آن انجام شود.

خصوصیات تمرینات چابکی، تعادل، هماهنگی عصبی- عضلانی

چند نمونه از تمرینات چابکی، تعادل، هماهنگی عصبی- عضلانی

حجم و شدت تمرینات با توجه به هدف مشخص می شوند. بنابراین زمانی که هدف یادگیری تمرینات چابکی، تعادل، هماهنگی عصبی- عضلانی بصورت پایه ای است می توان در تکرارهای متوسط تا زیاد و با شدت کم تا متوسط برنامه ریزی نمود.

محتوای محدود شده. / فقط اعضا میتوانند این پست را ببینند

با ثبت عضویت رایگان در کمتر از یک دقیقه به محتوای کامل دسترسی خواهید داشت (درخواست ثبت عضویت). همچنین در صورت تمایل با پرداخت هزینه عضویت ویژه به محتوای اختصاصی نیز دسترسی خواهید یافت (جزئیات سطح عضویت ویژه).

آموزش تصویری تمرینات چابکی، تعادل، هماهنگی عصبی- عضلانی

کتاب تمرینات افزایش تمرینات چابکی، تعادل، هماهنگی عصبی- عضلانی با مشخصات زیر، از بخش فروشگاه آنلاین قابل دریافت می باشد. (با تخفیف ۵۰٪ به مدت محدود)

نوع فرمت PDF
تعداد صفحات
۱۹۰ صفحه
حجم فایل ۱۱ مگا بایت (MB)
قیمت فایل ۱۵,۰۰۰ تومان ۷,۵۰۰ تومان
مشاهده محتوای کتاب
بخش تندرسی، امکان استفاده از مشاوره و دریافت برنامه تناسب اندام هوشمند را فراهم نموده است. جهت آگاهی از شرایط بر روی فرم درخواست مشاوره کلیک نمایید.

دانلود کتاب اعتماد به نفس

۲۶ تیر ۱۳۹۷

اگر اعتماد به نفس دارید، می‌توانید هرکاری را در زندگی خود انجام دهید! شما می‌توانید هرچیزی را در زندگی خود به دست آورید. تمام جهان مال شماست. چیزی برای شما غیرممکن نیست.

چگونه بدون اعتماد به نفس زندگی می‌کنید؟
اعتماد به نفس چیزی است که هر فرد باید از آن برخوردار باشد. اعتماد یعنی بدون ترس از آنچه دیگران فکر می‌کنند کارمان را انجام دهیم. برای انجام هر کار، با اعتماد به نفس، نتایج به طرز چشمگیری بهبود پیدا خواهد کرد و متوجه خواهید شد که وقتی اعتماد به نفس شما افزایش می‌یابد، توانایی‌هایتان نیز زیاد خواهد شد. وظایفی که در گذشته بسیار دلهره آور و ترسناک بود، اکنون بسیار آسان‌تر به نظر می‌رسد.

در این کتاب خواهید خواند؛
– اعتقاد به خود و توانایی‌هایتان
– با اعتماد به نفس، کارهای خود را انجام دهید
– روش‌های آسان برای افزایش اعتماد به نفس
– مدیتیشن
و … .

اعتماد به نفس

مشخصات کتاب؛
نام مؤلف/گردآورنده: سینا رضایی
تعداد صفحات: ۶۹ صفحه
لینک دانلود مستقیم
لینک دانلود کمکی

آمار تماشاگران سه مجموعه تئاتری تا ۲۲ تیر ماه

۲۶ تیر ۱۳۹۷

به گزارش هنرآنلاین به نقل از روابط عمومی اداره کل هنرهای نمایشی، مجموعه تئاتر شهر که در حال حاضر ۶ نمایش روی صحنه دارد تعداد تماشاگران هر نمایش را طی مدت زمان اجرای آن تا ۲۲ تیر ماه به شرح زیر اعلام کرده است.

نمایش “خسیس” به کارگردانی مریم کاظمی که در سالن اصلی مجموعه تئاتر شهر روی صحنه است طی ۲ اجرایی که در تاریخ های ۲۱ و ۲۲ تیر ماه داشته میزبان ۷۰۶ تماشاگر بوده است. برای این نمایش ۱۳۹ بلیت تمام بها ، ۶۵ بلیت نیم بها ، ۳۲۷ بلیت تخفیف دار و ۱۷۵ بلیت میهمان ارائه شده که در گیشه ۱۷۸ میلیون و ۲۰۰ هزار ریال برای این نمایش ثبت شده است. گنجایش سالن اصلی ۵۷۹ تماشاگر است.

نمایش “دیرراهبان” به کارگردانی کیومرث مرادی نیز که ۲۹ اجرا در سالن چهارسو این مجموعه داشته میزبان ۲۶۵۳ تماشاگر بوده است. برای این نمایش ۱۰۳۱ بلیت تمام بها ، ۳۶۰ بلیت نیم بها ، ۵۲۹ بلیت تخفیف دار و ۷۳۳ بلیت میهمان ارائه شده که فروش این نمایش را به ۴۹۰ میلیون و ۲۶۰ هزار ریال رسانده است. سالن چهارسو ۱۲۲ صندلی دارد.

در سالن سایه مجموعه تئاتر شهر نیز نمایش “تئاتر قجری” به کارگردانی داریوش رعیت تا ۲۲ تیر ماه ۲۵ نوبت روی صحنه رفته و میزبان ۷۶۸ تماشاگر بوده است. برای این نمایش ۱۸۴ بلیت تمام بها ، ۳۱ بلیت نیم بها ، ۴۸ بلیت تخفیف دار و ۵۰۵ بلیت میهمان ارائه شده و مبلغ گیشه آن ۷۱ میلیون و ۳۷۰ هزار ریال ثبت شده است.

دیگر نمایش این سالن “پلاس پلاس به توان دو” کاری از سینا شفیعی است که طی ۲۵ اجرا ۷۱۷ تماشاگر داشته است. ۱۶۹ بلیت تمام بها ، ۲۳ بلیت نیم بها ، ۹۹ بلیت تخفیف دار و ۴۲۶ بلیت میهمان سهم این نمایش بوده که در گیشه ۷۷ میلیون و ۹۱۰ هزار ریال را به نامش ثبت کرده است. سالن سایه ۷۲ صندلی دارد.

در سالن قشقایی نیز نمایش “تو مشغول مردنت بودی” به کارگردانی مژگان خالقی طی ۲۳ اجرا میزبان ۱۳۰۸ تماشاگر بوده که شامل ۳۳۶ بلیت تمام بها ، ۳۷۶ بلیت نیم بهاه ، ۱۲۰ بلیت تخفیف دار و ۴۷۶ بلیت میهمان می شود. گیشه این نمایش به ۱۸۶ میلیون ریال رسیده است. سالن قشقایی ۹۶ صندلی دارد.

پلاتو اجرا مجموعه تئاتر شهر که برای ۲۶ تماشاگر گنجایش دارد این روزها میزبان نمایش “تلاش مذبوهانه ..” به کارگردانی آناهیتا قرچه است که طی ۴ اجرا ۱۳۶ تماشاگر آن را دیده اند. برای این نمایش ۲۱ بلیت تمام بها ، ۷۹ بلیت تخفیف دار  و ۳۶ بلیت میهمان ارائه شده و گیشه آن ۱۱ میلیون و ۵۰ هزار ریال ثبت شده است.

دو نمایش کودک و نوجوان و استقبال خانواده ها

تالار هنر که در هفته گذشته به اجرای دو نمایش گرگ سیاه و زشت و بز زنگوله پا ، پایان داد آمار تماشاگران این دو نمایش را به شرح زیر اعلام کرده است.

نمایش “گرگ سیاه و زشت” به کارگردانی ندا نوری در مجموع روزهای خود میزبان ۲۶۶۲ تماشاگر بوده که شامل ۷۰۷ بلیت تمام بها ۸۸۹ بلیت نیم بها ، ۲۲۲ بلیت با تخفیف ۲۰ درصد و ۸۹ بلیت با تخفیف ۲۵ درصد و ۱۰۷ بلیت با تخفیف ۳۰ درصد می شود. برای این نمایش ۶۴۸ بلیت میهمان ارائه شده که در گیشه مبلغ ۲۶۴ میلیون و ۷۷۳ هزار ریال برایش ثبت شده است.

نمایش “بز زنگوله پا ” به کارگردانی شیرین کاشفی نیز در مدت زمان اجرای خود میزبان ۳۶۷۱ تماشاگر بوده که شامل ۱۸۳۷ بلیت تمام بها ، ۹۷۲ بلیت نیم بها ، ۱۸۹ بلیت با تخفیف ۲۵ درصد و ۶۷۲ بلیت میهمان می شود. گیشه این نمایش ۴۴۱ میلیون و ۹۰۰ هزار ریال ثبت شده است.

تماشاخانه سنگلج طی یک هفته با مخاطبان

تماشاخانه سنگلج نیز که دو نمایش روی صحنه دارد آمار تماشاگران هفته گذشته خود را از تاریخ ۱۹ تا ۲۲ تیر ماه اعلام کرده است.

نمایش “عکس خانوادگی ” به کارگردانی رضا بهرامی در هفته گذشته میزبان ۱۶۵ تماشاگر بوده و برایش ۱۳ بلیت تمام بها ، ۱۳ بلیت نیم بها ، ۹۵ بلیت میهمان ارائه شده و ۱۳ میلیون و ۴۵۰ هزار ریال در گیشه دارد.

نمایش “نیرنگ اورنگ” به کارگردانی مرتضی برزگرزادگان دیگر نمایش این تماشاخانه است که در هفته گذشته میزبان ۵۱۲ تماشاگر بوده و برایش ۲ بلیت تمام بها ، ۴۹ بلیت نیم بها و ۱۳۳ بلیت تخفیف دار و ۳۲۸ بلیت میهمان ارائه شده که مبلغ گیشه هفته گذشته اش ۳۵ میلیون و ۹۵۰ هزار ریال ثبت شده است.

 



تمام حقوق قالب و محتوای سایت محفوظ است و هرگونه کپی برداری غیر قانونی و بدون اجازه از سایت پیگرد قانونی دارد